Μια μεγάλη κακοκαιρία χτυπά την άμαθη σε χιόνια και πάγους, μεσογειακή, χαρά και ευλογία Θεού, Ελλάδα. Ο Γιώργος Κονταρίνης, στοχεύει με την κάμερα του, στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στο Σύνταγμα, έναν νέο που κάνει θητεία στο τιμητικό σώμα των Ευζώνων. Πάγος γύρω του, η κρυσταλλιασμένη πάχνη του χιονιά, το σκοτάδι! Όλα νικιούνται από το γαλανό, αποφασισμένο αγέρωχο βλέμμα του. Όλα θα περάσουν, θα ξεχαστούν και αυτό το βλέμμα θα ναι για πάντα Ελλάδα…
Οδυσσέας Ελύτης: «ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ»
Εύκολα που περνώ απ’ τα μάτια σου στον ουρανό
απ’ το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσας
απ’ το μικρό σου δάχτυλο στου ζαφειριού το αστέρι
Έλπιση φήμη του Φωτός έχταση απέραντη
Ό,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει.