Το τριχίλιαρο της συμφοράς ή αλλιώς η επαναφορά των νέων επιστημόνων απ το εξωτερικό

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

Η υπόθεση της επαναφοράς νέων επιστημόνων, με μισθό τριών χιλιάδων ευρώ, για έναν χρόνο προκαλεί γέλια ακόμη και σε Νεοδημοκράτες, που τα παιδιά τους δεν ανήκουν στην ελίτ. Θυμίζει το επίδομα Καραμανλή για τους τρίτεκνους, που όποιος πρόλαβε, το πήρε ενώ η οικονομία κατέρρεε και μόλις σχόλασε η Νέα Δημοκρατία είδε το παιδί του να θεωρείται και τεκμήριο.  Περιμένουμε όλος ο κόσμος να μας πάρει στα σοβαρά ενώ οι ίδιοι δεν παίρνουμε εαυτούς στα σοβαρά. Ασκήσεις επί χάρτου λες και είμαστε παιδική χαρά. Το γεγονός της απίστευτης γελοιότητας του τρόπου λειτουργίας του ελληνικού κράτους, το έχω ζήσει από πρώτο χέρι στο πετσί μου ως Κοινωνιολόγος. Ήταν ενδιαφέρουσα σχολή, από τις πρώτες σε βαθμολογία στην Δ΄Δέσμη. Εξοντωτικό το διάβασμα, για να περάσεις, αλλά σε διόριζαν ως εκπαιδευτικό αμέσως. Τέσσερα χρόνια έμεινα στη σχολή, όχι δεκατέσσερα. Μόλις πήρα το πτυχίο μου, χωρίς να καθυστερήσω λεπτό, διαπίστωσα πως είχαν διορίσει 2 άτομα σε όλη την Ελλάδα, ενώ ήδη λειτουργούσαν 2 πανεπιστημιακές σχολές. Και σαν να μην έφτανε αυτό σε επόμενη φάση έφτιαξαν και Τρίτη. Τόμπολα. Σε δυο μήνες έπρεπε να αλλάξω όλα αυτά που σκέφτηκα για  τη ζωή μου και να ξεκινήσω να δουλεύω ως δημοσιογράφος. Εικοσιπέντε χρόνια μετά εδέησε ως υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, μετά από αλλεπάλληλες οχλήσεις του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων να ξαναβάλει το μάθημα στη δέσμη. Και σήμερα, αφού έχουμε ζήσει όλο το έτος μου, την απόλυτη ξεφτίλα, να πηγαινοέρχεται ο σύλλογος Κοινωνιολόγων για το αυτονόητο, της απόδοσης επαγγελματικών δικαιωμάτων η κυρία Νίκη Κεραμέως σκέφτεται να το ξανακαταργήσει από τη δέσμη. Απόφοιτοι δηλαδή 29 ετών, όσο είναι το Πανεπιστήμιο Κρήτης και χώρια αυτούς του Παντείου, που ήταν πριν από εμάς και της Λέσβου, που είναι μετά από εμάς, να ζουν τη γελοιότητα του ελληνικού κράτους να λέει και να ξελέει, χωρίς να υπολογίσει ότι πίσω απ΄ όλα αυτά υπάρχουν ζωές, άνθρωποι, όνειρα, λεφτά. Α, ναι, ξέχασα δεν είναι ιδιωτικά τα Πανεπιστήμια να είναι καλά… Ψιλό γαζί, το δούλεμα. Στον αέρα πάλι οι νέοι άνθρωποι, στον αέρα οι επόμενοι πτυχιούχοι, που ξεκίνησαν μαθήματα Κοινωνιολογίας όλο χαρά. Σιγά και που τους ένοιαξε, αν εμένα οι γονείς μου πλήρωσαν τέσσερα χρόνια, για να πάρω ένα πτυχίο, το οποίο απαξίωσε το ίδιο το κράτος αμέσως μετά. Αλλά τι να πω εγώ μπροστά στην κυρία υπουργό με τα πολλά πτυχία από το εξωτερικό; Που να σταθώ, η έρμη, που τελείωσα το  ελληνικό Πανεπιστήμιο Κρήτης κι όχι το … Κολάμπια; Που να σταθώ, που εμείς κάναμε τρεις φορές κατάληψη στη σχολή για να μας  στείλουν μόνιμους καθηγητές και βιβλία στην ώρα τους και να μην έρχονται μετά τις εξετάσεις.

Όχι, δεν είναι όλοι «αριστεροί» οι Κοινωνιολόγοι για τους αποτελειώσουν

Ναι, δεν είχαμε όλοι τη δυνατότητα, αν δεν μας άρεσε η σχολή, να πούμε δεν πειράζει, ας κάνουμε τα χαρτιά τώρα για το LSE. Εξαιρετικό το επίπεδο σπουδών αλλά τρεις φορές κατάληψη για το αυτονόητο, να μπορούμε να τρώμε φαγητό, που να τρώγεται στη φοιτητική λέσχη. Τρεις φορές κάναμε κατάληψη, για να μπορούμε να κάνουμε και μεταπτυχιακά, γιατί κάποιοι δεν είχαμε λεφτά για να φύγουμε έξω κι οι καθηγητές έβαζαν βαθμούς με το σταγονόμετρο, θέλοντας αναβάθμιση του ελληνικού Πανεπιστημίου, που κι εμείς τη θέλαμε.  Κι όταν ακούω, με τόση ευκολία ανθρώπους, που δεν έχουν τελειώσει ελληνικό Πανεπιστήμιο, με πόση ευκολία λοιδορούν καταληψίες φοιτητές. Και πετύχαμε από τους 4 μόνιμους καθηγητές που είχαμε, μετά από τόση ταλαιπωρία να γίνουν 9. Σε μία χώρα, που αποκαλύπτονται κάθε μέρα κοινωνικά προβλήματα, με έντονο το προσφυγικό ζήτημα, με τεράστια προβλήματα ενσωμάτωσης, στο Δημόσιο, ένας κοινωνιολόγος αν πάει με εξαίρεση ελάχιστες θέσεις, δεν δουλεύει ως κοινωνιολόγος. Συνήθως δουλεύει ως διοικητικός υπάλληλος, δηλαδή είναι ο «απ΄ όλας».  Κάτι σε κλητήρα αλλά με πτυχίο. Σε αυτό το διάστημα βέβαια, αφού είχε προαναγγελθεί ότι ξαναμπαίνει το μάθημα στην Τρίτη λυκείου, κάποια παιδιά έδωσαν εξετάσεις με το όνειρο να δουλέψουν ως Κοινωνιολόγοι. Έτσι, μετά τον Γιώργο Σουφλιά, έρχεται και η Νίκη Κεραμέως να  αποτελειώσει την Κοινωνολογία. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το κάνει, ακολουθώντας τη γραμμή Αδώνιδος Γεωργιάδη, πως όλοι οι Κοινωνιολόγοι είναι αριστεροί άρα τι να τους κάνουμε, ξεχνώντας ότι η Νέα Δημοκρατία έχει βουλευτή, ο οποίος προέρχεται απ΄αυτόν τον κλάδο και σήμερα είναι πρόεδρος Επιτροπής της Βουλής! Ξεχνώντας επίσης ότι με την Κοινωνιολογία έχει ασχοληθεί ένα από τα πρώτα βιολιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο Τάκης Θεοδωρικάκος. Α, κι ο Γιώργος Παπανδρέου, που κάποιοι τον θέλουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Προφανώς δεν είναι και τόσο άχρηστοι οι Κοινωνιολόγοι τελικά. Και ίσως δεν είναι τελικά κι όλοι Αριστεροί ή είναι μετανοημένοι…

Το ξύπνημα του υπουργού…

Εν μία νυκτί, δηλαδή ζούμε στο κράτος, που η δουλειά σου δεν εξαρτάται από το σχεδιασμό, αλλά από το πώς θα ξυπνήσει ο επόμενος υπουργός. Το μπόνους των 3.000 ευρώ είναι προφανές ό,τι δεν πάει για όλον τον κόσμο. Από έναν υπουργό, που δεν δίσταζε να έχει υποκατώτατο μισθό στο υπουργείο και να έχει καταδικάσει χιλιάδες επιστήμονες στην πείνα, τουλάχιστον αυτό είναι πρόκληση. Πρώτον διότι καμία σοβαρή επιχείρηση, δεν σε κρατά με τον ίδιο μισθό αλλά, αν σε θέλει θα περιμένει πότε θα λήξει το πρόγραμμα για να σου μειώσει τον μισθό ή να σε διώξει. Δώρον άδωρον λοιπόν.

Σημασία έχει το επικοινωνιακό παιχνίδι και όχι η ισχύς και για πόσο των νόμων και ρυθμίσεων

Κανένας σοβαρός επιστήμονας δεν έρχεται, αν δεν έχει εξασφαλίσει χρηματοδότηση τουλάχιστον για μία τριετία και κυρίως συνθήκες τέτοιες, ώστε να μπορεί να δουλέψει. Να μη βλέπει π.χ. από πάνω του κάποιος με διδακτορικό και εργασιακή εμπειρία, τον μη έχοντα πτυχίο, γιατί είχε τον κορωνάτο μπάρμπα.  Φυσικά αυτά δεν απασχολούν και πολύ. Σημασία έχει το επικοινωνιακό παιχνίδι. Όμως, ποιος σοβαρός νέος επιστήμονας μπορεί να βασιστεί σε ένα κράτος, που δεν κρατά τον λόγο του;  Που δεν έχει συνέχεια; Που σήμερα μπορεί να σε φορολογεί γιατί έχεις παιδιά, αύριο, να μη σε φορολογεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο; Που σήμερα μπορεί να σου φορολογεί το μπλοκάκι τρεις φορές επάνω απ΄ ό,τι σε διπλανές χώρες;  Πριν μερικά χρόνια υπήρχε η διάταξη, πως αν κάνεις 4 παιδιά, εφόσον έχεις «καθηγητικό πτυχίο» μπορείς να διοριστείς στο Δημόσιο. Η Άννα Διαμαντοπούλου το κατάργησε σε μία νύχτα ως υπουργός Παιδείας. Προσφιλές μου πρόσωπο, που ταλαντευόταν αν έπρεπε να κρατήσει ή όχι ένα τέταρτο παιδί, αφού τα οικονομικά δεν έβγαιναν και οι ώρες δουλειάς στον ιδιωτικό εργασιακό χώρο ήταν πολλές, βασίστηκε στην τελική απόφαση σε αυτή τη διάταξη, για να πάρει την απόφαση να κρατήσει κι ένα παιδί, που ήρθε εκεί, που δεν το περίμενε. Κι αφού ήταν έγκυος, είδε τη διάταξη να καταργείται . Κι αφού γέννησε το παιδί και κάπως είχε μία βοήθεια από το επίδομα πολυτέκνων, το είδε να παίρνει την κατιούσα με τη διάταξη Φωτίου. Δεν τη ρώτησε κανείς πως τα βγάζει πέρα κι αν πλέον κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς σπίτι. Πανηγύρια και χρωστούμενα παντού. Υψηλή πολιτική θεωρία. Όχι, αγαπητοί κύριοι υπουργοί. Εδώ παίζετε με ζωές. Παίζετε στα ζάρια τις ζωές των ανθρώπων. Κι αναρωτιέστε γιατί ο κόσμος θυμώνει κι εξαγριώνεται; Αν έχεις τύχη διάβαινε στο ελληνικό κράτος, που κάθε μέρα κάποιος φωστήρας υπηρεσιακός κάτι θα σκεφτεί και θα το εισηγηθεί στον υπουργό. Και μπορεί σε πολλά πράγματα, ιδίως για τα ιδρύματα να είχε δίκιο η αναπληρωτής υπουργός, η οποία προσπάθησε να βάλει σε μία τάξη και το ζήτημα της αναδοχής και της υιοθεσίας όμως η διάταξη για τους πολύτεκνους είχε φέρει μεγάλες αντιδράσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ. Η διάταξη ήταν σχεδόν τιμωρητική για όσους κόντρα στους καιρούς έχουν πολλά παιδιά και μάλιστα σε μία χώρα, η οποία έχει τεράστιο πρόβλημα υπογεννητικότητας.

Οι γιατροί και το έξω ή μπορεί κανείς να υπολογίσει τίποτα, χωρίς να τον τρελάνουν

Μέσα στα χρόνια της κρίσης γιατροί κυρίως και  νοσηλευτές βρήκαν δουλειά έξω. Γιατί λοιπόν να ρισκάρει κάποιος να έρθει σε μία χώρα, που την επόμενη ημέρα, με τον επόμενο υπουργό θα βρεθεί στον πάτο; Και μετά θα ξαναψάχνει για δουλειά έξω; Του εξασφαλίζει κάποιος ότι την επόμενη ημέρα δεν θα βρεθεί κάποιος να πει, ας φορολογήσουμε 50% τα εισοδήματα άνω των 2.000 ευρώ; Τρανή απόδειξη όλων αυτών, μερικά χρόνια πίσω, είναι η ιστορία με τα φωτοβολταϊκά. Πήγαν, δανείστηκαν, έβαλαν φωτοβολταϊκά, αγρότες και μη και η τιμή του ρεύματος μειώθηκε. Μπορεί κανείς να υπολογίσει τίποτα, χωρίς να τον τρελάνουν; Τα ίδια και με τα ομόλογα. Άνθρωποι μάζευαν λεφτά μία ζωή για να δώσουν στα παιδιά τους ομόλογα και ξαφνικά βρέθηκαν με χαρτιά πέτσινα…

Η έρευνα και το Πανεπιστήμιο

Μία σοβαρή προσπάθεια που έκανε ο καθηγητής Κώστας Φωτάκης, όσο ήταν αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, γνώστης ο ίδιος των προβλημάτων και ερευνητής, από τις καλύτερες περιπτώσεις, που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, δεν περπάτησε όσο θα έπρεπε. Ίσα – ίσα λοιδορήθηκε από την πρώτη στιγμή, στο πλαίσιο της «κρατικοδίαιτης έρευνας» και κάποιοι προσπάθησαν να του χρεώσουν ότι εξαιτίας του δεν περπάτησε και ο τομέας της Υγείας στην Λάρισα. Ακόμη κι έτσι, όμως, τα κονδύλια για την έρευνα αυξήθηκαν αλλά μερικοί ακόμη και στην κυβέρνηση δεν τον στήριξαν όσο θα έπρεπε, όσο κι αν ο ίδιος δεν βγήκε ποτέ να το πει. Είναι γνωστό ότι και μέσα στους πανεπιστημιακούς κύκλους δεν είναι όλα ρόδινα. Καθηγητικό κατεστημένο υπάρχει και φάνηκε ξεκάθαρα και με την ιστορία της Νομικής στην Πάτρα. Όσο κι αν το Πανεπιστήμιο είναι σαφέστατα από τις καλύτερες περιπτώσεις της ελληνικής κοινωνίας είναι γνωστό ότι υπάρχουν συγκεκριμένες φράξιες, κομματικές, επιστημονικές, προσωπικές φιλίες, μεθοδολογικές, οικογενειακό κατεστημένο κ.ά. Όπου υπάρχει υγιής ανταγωνισμός τα Πανεπιστήμια περπατούν. Παρά ταύτα λόγω της υποχρηματοδότησης τα ελληνικά Πανεπιστήμια, παρότι έχουν και καλό προσωπικό και ανθρώπους, που προάγουν τη γνώση και την έρευνα, είναι πίσω. Επιπλέον, ανισότητες υπάρχουν και ανάμεσα στις σχολές, οι οποίες αναπαράγονται ακόμη περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια, ανάμεσα στις θετικές και τις κοινωνικές/ανθρωπιστικές επιστήμες.  

Σύνδεση με την αγορά

Η σύνδεση των Πανεπιστημίων με την αγορά δεν είναι a priori καλή ή κακή. Εξαρτάται από τους όρους και τους κανόνες, που έχουν θεσπιστεί. Εξαρτάται αν πρόκειται για έρευνα, με κανόνες ή για μαθητεία με κανόνες αντί για καθεστώς γαλέρας εις βάρος και των μαθητευόμενων και των εργαζομένων. Τα νέα παιδιά, όμως, σύμφωνα με έρευνα που ανακοίνωσε ο βουλευτής Επικρατείας του ΚΙΝΑΛ και τέως δήμαρχος, Γιώργος Καμίνης από του βήματος της Βουλής, δεν έρχονται στην Ελλάδα όχι λόγω των χαμηλών μισθών αλλά λόγω της αναξιοκρατίας, που επικρατεί. Στα χρόνια της κρίσης θα περίμενε κάποιος ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Κι εν μέρει υπήρξαν διαφοροποιήσεις. Το ΠΑΣΟΚ είχε φέρει το νόμο Πεπονή, που έχει αλλάξει περί τις 140 φορές, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μία προσπάθεια με τους διοικητές νοσοκομείων κ.ά., να μην βγάζει μάτι η καμαρίλα, που είδαμε άλλα χρόνια.

Ελπίδες φρούδες ή κανονικές;

Παρά ταύτα τι ελπίδες μπορεί να έχει ένας νέος όταν βλέπει ότι από λίγο να διοριστεί ένας 76άρης διοικητής σε νοσοκομείο, ο οποίος μπορεί να είχε τα προσόντα, αλλά στερούσε τη θέση από κάποιον άλλον, ο οποίος ήταν νεότερης ηλικίας, τι ελπίδες μπορεί να έχει όταν επικεφαλής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες μπαίνει μία γυναίκα, η οποία δεν έγινε κατόπιν επιλογής αλλά κατόπιν ανάθεσης, όταν στην κρατική ΕΡΤ μπαίνει η Όλγα Τρέμη, η οποία μπορεί να είναι καλή στη δουλειά της, αλλά εκείνος είναι άνεργος, ενώ εκείνη συνταξιούχος; Τι ελπίδες μπορεί να έχει ένας νέος άνθρωπος, όταν απ΄ όλους τους καλούς δημοσιογράφους, που έμειναν άνεργοι στα χρόνια της κρίσης ή υποαπασχολούμενοι ξαναβλέπει τη φάτσα της Στάη ή μιας Ακριβοπούλου, η οποία ήταν πιο λιβανιστήρι της κυβέρνησης απ΄ ό, τι ο ίδιος ο Τσίπρας ; Πολύ περισσότερο, όταν βλέπει πάλι ένας νέος άνθρωπος, κουμπάρους, αντικούμπαρους κ.ο.κ. και μία απίστευτη φαγωμάρα να ξεδιπλώνεται από τα μέσα, για το ποιος θα πάει που;

50.000 είναι οι άστεγοι ήδη και ουδείς γνωρίζει πόσοι είναι ακριβώς θα γίνουν με το που θα λήξουν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια

Είναι πολύ εύκολο το πολιτικό σύστημα να βελτιώσει την ανεργία στη χώρα, αρκεί να το θέλει. Τέτοιου είδους προγράμματα, όμως, είναι απλά πυροτεχνήματα, που κάνουν μπαμ ότι κόπηκαν και φτιάχτηκαν για ημετέρους και ξώφαλτσα μπορεί να ωφεληθεί και κανείς άλλος. Κι είναι και κοροϊδία απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους, που έχουν μείνει σε αυτήν τη χώρα παλεύοντας με τα θηρία, με την απληρωσιά, την υποαπασχόληση, τις ατέλειωτες ώρες εργασίας χωρίς υπερωρίες, την απονομή δώρων, που μετά ζητά ο εργοδότης να του το επιτρέψουν και κυρίως την ανεργία και τα λουκέτα.  Τα δώρα στους δημοσίους υπαλλήλους έχουν κοπεί ενώ ο κρατικός μηχανισμός είναι νεκρός από μία σειρά από επιστημονικές ειδικότητες και κωφεύει στις ανάγκες μίας ρημαγμένης κοινωνίας. Είναι γεγονός ότι «ο χορτάτος τον πεινασμένο δεν μπορεί να τον καταλάβει». Τις προάλλες πέρασα από ένα μαγαζί, που είχε υπολογιστές. Είχαν εξαφανιστεί λόγω της Black Friday. Έξω από το μαγαζί ήταν ένας άστεγος και παρά δίπλα έκαναν απεργία, έξω από  το υπουργείο Εργασίας. Στον επόμενο δρόμο είχε κι άλλον άστεγο. Τις επόμενες ημέρες τσακωνόμασταν για τα φωτάκια, αν θύμιζαν κρεοπωλείο. Μπορεί και να είμαστε πια κρεοπωλείο. Η Ελληνική Λύση, δια του Χήτα ανέφερε ότι 50.000 είναι οι άστεγοι ήδη.  Ουδείς γνωρίζει πόσοι είναι ακριβώς και πόσοι θα μείνουν άστεγοι με το που θα λήξουν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια. Όσοι δεν έχουν να φάνε ή σπίτι να κοιμηθούν, «χαλούν» τον στολισμό της πρωτεύουσας. Φαίνεται ο κ. Βρούτσης, δεν κυκλοφορεί και πολύ με τα πόδια. Ναι, το τριχίλιαρο θα τους φέρει όλους πίσω… Και θα τους ξαναγυρίσει πάλι, εκεί που βρέθηκαν μέσα στην κρίση, σπρώχνοντας κι άλλους…