Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξανακερδίσει τις εκλογές; Ή μήπως ο κορωνοϊός έδωσε τόσο βαθιά ώθηση στο σύστημα Μητσοτάκη, που κινδυνεύει να χάσει ο Αλέξης Τσίπρας, για 3η φορά εκλογές; Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου προόριζε για το δαχτυλίδι τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Μόνο, που μέσα σε μία νύχτα το σενάριο χάλασε, γιατί έχασε από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο στις δημοτικές εκλογές. «Ο κ. Τίποτα», όπως αποκαλούσε τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο Θεόδωρος Πάγκαλος του στέρησε μία πολιτική καριέρα σε ανώτερο αξίωμα. Έτσι, κι ο Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει «ο Πάγκαλος, που έχασε από τον κύριο Τίποτα», όχι γιατί ο ίδιος δεν μπορεί αλλά γιατί κάποιοι στο κόμμα του, νομίζουν ότι θα γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη ή προτιμούν την καρέκλα του 3% στο πλαίσιο μίας κακώς εννοούμενης ιδεολογικής καθαρότητας.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αμφίβολο, αν μπορεί να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία
Σε αντίθεση λοιπόν με άλλα κόμματα, που είναι πλήρως ταυτισμένα με τους ηγέτες εδώ υπάρχει το εξής θέμα: ενώ ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αμφίβολο, αν μπορεί να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία. Κι ενώ από παντού ακούγεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχεται εισηγήσεις για εκλογές ώστε να μην υπάρξει η φθορά από τα κόκκινα δάνεια και από τις οικονομικές κι εργασιακές συνέπειες του κορωνοϊού, για τον Σεπτέμβριο ή ακόμη και μέσα στον Ιούλιο, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι… ψιχαλίζει. Το επιτελείο εξαντλείται σε διαχειριστικές κορώνες και σε βίντεο, που σημαντικά είναι άλλα δεν είναι το άπαν, ενώ τα διλήμματα που μπαίνουν είναι βαθιά πολιτικά και έχουν να κάνουν, με το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία αλλά και με την ίδια την ανάγκη της δημοκρατίας να υπάρχουν για τον πολίτη, επιλογές στην εξουσία. Μια κοινωνία που επέλεξε επανειλημμένα τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, που του έδωσε το δαχτυλίδι, για ν΄ αλλάξει πράγματα και να κυνηγήσει τη διαφθορά, να φέρει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά, που βρέθηκαν, να είναι με τον υποκατώτατο μισθό. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του, για ένα πολιτικό πρόγραμμα, που δεν θα είναι μία νέα διαχείριση κρίσεων. Έχει ελάχιστο πολιτικό χρόνο για να κάνει τις αλλαγές, που πρέπει σε θέσεις – κλειδιά με ανθρώπους, που έχουν ανοιχτούς ορίζοντες και feed back με την κοινωνία. Έχει ελάχιστο πολιτικό χρόνο για να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 3% ενηλικιώθηκε και μπορεί ν΄ αφορά την κοινωνία του 35%-40% κι όχι μία παρεούλα, που θέλει να κυβερνά και να έχει ρόλο.
Ο Τσίπρας έχει ελάχιστο πολιτικό χρόνο ν΄ αλλάξει τα δεδομένα μέσα στο κόμμα του
Οι εκλογές με λίστα δεν δίνουν το περιθώριο, που πρέπει στον πρώην πρωθυπουργό, για τρανές αλλαγές ως προς τις επιλογές υποψηφίων. Του δίνουν, όμως, σίγουρα το περιθώριο, για να κάνει αλλαγές στο επιτελείο. Του δίνουν τη δυνατότητα ν΄ αξιοποιήσει στελέχη ικανά, που είναι παροπλισμένα αλλά και νέα στελέχη μέσα από τους κόλπους της κοινωνίας. Ένα επιτελείο, που αντί από ορισμένες πλευρές να τον υποσκάπτει, με ορίζοντα την επόμενη ημέρα, να του δίνει τη δυνατότητα να βγάζει απέξω τον καλύτερό του εαυτό. Ο Τσίπρας έχει ελάχιστο πολιτικό χρόνο ν΄ αλλάξει τα δεδομένα μέσα στο κόμμα του. Ορισμένοι δεν έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι το κόμμα μετά τον Σεπτέμβρη του 2015 άλλαξε, όπως αλλάζουν όλα τα κόμματα, που γίνονται κυβερνητικά και χρειάζεται να πείσει εκ νέου τον ελληνικό λαό, ότι μπορεί. Όταν χάσει κάποιος τις εκλογές, η εξουσία θυμίζει γυναίκα, που την κεράτωσες και πρέπει να την πείσεις, ότι δεν έχεις σκοπό να το ξανακάνεις, για να σε εμπιστευθεί. Όσο και να σε αγαπούσε πριν έχει προχωρήσει τη ζωή της κι εσύ πρέπει να την πείσεις πως είσαι καλύτερος.
Δεν είναι όλοι ικανοί για πόστα και η αποτυχημένη επιλογή της Ρένας Δούρου
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ του 3% δεν έχουν αντιληφθεί ότι χωρίς δομικές αλλαγές, χωρίς νέο πρόγραμμα, που θα δίνει τεκμηριωμένη ελπίδα στους μικρομεσαίους επαγγελματίες κι όχι μόνο στους πρόσφυγες και τους λούμπεν, δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Και βέβαια χρειάζεται ν΄ αντιληφθούν ότι δεν είναι όλοι ικανοί για πόστα, γιατί μερικοί κάνουν και κακό. Είναι άλλο να θες μία πολιτική κι άλλο να καλείσαι να την υλοποιήσεις. Κι αυτό φάνηκε καθαρά και ξάστερα με τις επιλογές σε δήμους, σε περιφέρειες, που με εξαίρεση τον Σταύρο Αρναουτάκη, τον οποίο την προηγούμενη φορά πολέμησε κιόλας ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν εκτός θέματος. Όπως εκτός θέματος ήταν και η επιλογή να είναι εκ νέου υποψήφια στην Περιφέρεια Αττικής, η Ρένα Δούρου. Επρόκειτο για μία ολότελα αποτυχημένη επιλογή όταν ο κόσμος θρηνεί, ακόμη και σήμερα για τους νεκρούς στο Μάτι. Δεν ευθύνεται σίγουρα η Ρένα Δούρου για το περιβαλλοντικό αλαλούμ στο Μάτι. Ευθύνεται, όμως, για το γεγονός ότι ο κόσμος ήταν σε απόγνωση κι εκείνη δεν πήρε επάνω της το μερίδιο που της αναλογούσε. Οποιαδήποτε στη θέση της θα είχε παραιτηθεί για να αναλάβει ο επόμενος. Επιλογές, που έγιναν στη Βόρεια Ελλάδα με ανθρώπους, που πήγαν κάτω από τον μέσο όρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στο ψηφοδέλτιο των εθνικών εκλογών αλλά στηρίχθηκαν από τον κομματικό μηχανισμό. Ικανά στελέχη, λοιδορήθηκαν πάλι από έναν πέτρινο μηχανισμό, που θυμίζει ΚΚΕ περασμένων δεκαετιών.
Το κόστος της Συμφωνίας των Πρεσπών
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε πολύ άσχημα και τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά και κάποιους οι οποίοι άγνωστοι για το έργο τους στις τοπικές κοινωνίες έμπαιναν μπροστά. Και κυρίως πλήρωσε την αδυναμία του να εμπιστευθεί καινούργιο κόσμο και να σταματήσει να φοβάται τους κεντρογενείς του ΠΑΣΟΚ. Κι επειδή ορισμένοι και μέσα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θεωρούν ότι ξέρουν τα πάντα, στο πάλαι ποτέ κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρχαν άνθρωποι, που ήταν σε «πιστοποιητικά αριστεροσύνης», αριστερότεροι και του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι έφυγαν, κάποιοι έμειναν, κι αρκετοί απ΄ αυτούς είναι σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει πως δεν έχει πρόγραμμα μόνο για τους λούμπεν
Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα πληρώνει την αδυναμία ορισμένων στελεχών να αντιληφθούν ότι δεν εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους ή τη φατριούλα τους αλλά έναν κόσμο, που έχει ανάγκη. Δεν εκπροσωπούν το παλαιό ΠΑΣΟΚ ή τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ. Εκπροσωπούν τον ΣΥΡΙΖΑ του 2020. Έναν κόσμο, που είναι ταλαιπωρημένος και που έκανε χρόνια αγώνα, για να βγει η Αριστερά στο προσκήνιο ή για να τους δώσει ευκαιρία. Και δεν είναι μόνο δημόσιοι υπάλληλοι ή αγρότες αλλά και έμποροι και τεχνίτες και μηχανικοί και δικηγόροι. Κανείς δεν έχει γλιτώσει μέσα στην κρίση ούτε καν οι γιατροί. Δεν είναι όλοι μεγαλογιατροί, δεν είναι όλοι μεγαλοδικηγόροι, δεν είναι όλοι μηχανικοί, που παίρνουν μεγάλα έργα, δεν είναι όλοι μεγαλοξενοδόχοι ή μεγαλοδημοσιογράφοι. Το να μην πεινάει κάποιος δεν μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο. Ο κόσμος είναι στα κάγκελα , μετά από δέκα χρόνια κρίσης, φυτοζωεί κι αγωνιά με το θέμα του COVID-19. Είναι φοβισμένος με όσα του σερβίρουν. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει πως δεν έχει πρόγραμμα μόνο για τους λούμπεν, για τις δομές, για όσους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Δεν φταίνε μόνο οι δημοσιογράφοι για «το κακό το ριζικό μας». Χρειάζεται μέριμνα και για όσους παλεύουν για το μεροκάματο και ίσα που τα καταφέρνουν να πάνε μία εβδομάδα διακοπές με την οικογένεια. Για όσους έχουν μία μικρή επιχείρηση, που απασχολεί ανθρώπους. Δεν είναι όλοι μεγαλοεργοδότες. Δεν είναι κακό να είναι κάποιος εργοδότης. Κακό είναι να τρώει λεφτά από το ΕΣΠΑ χωρίς να κάνει τα έργα, κακό είναι να μην πληρώνει τους εργαζόμενους στην ώρα τους, κακό είναι να μην πληρώνει στο κράτος, αυτά που του αναλογούν. Σε καπιταλιστικό σύστημα ζούμε, την πάτησε η Αριστερά με τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, κι η επιχειρηματικότητα είναι ένας από τους όρους του παιχνιδιού. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να είναι εκεί και γι΄ αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν τη ΔΕΗ αλλά και γι΄αυτούς που τσίμα -τσίμα πληρώνουν. Δεν έχουν μόνο ανάγκες οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, που ορθώς τους φρόντισε αλλά έχουν και οι Έλληνες, οι οποίοι αναγκάστηκαν κι έφυγαν κι έγιναν κι αυτοί μετανάστες. Και πολλοί που δεν έφυγαν ήταν γιατί δεν μπορούσαν, γιατί μεγάλωσαν και ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαν ν΄ ανταποκριθούν ή είχαν άλλα προβλήματα και ανθρώπους πίσω τους. Με την επικοινωνιακή στρατηγική που ακολουθούν ορισμένοι φωστήρες και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, κινδυνεύει είτε να γίνει άλλη μία αριστερή συνιστώσα, που θα διαφωνεί για τα πάντα και θα επαναφέρει τον διχαστικό λόγο, τον οποίο έχει απορρίψει η ελληνική κοινωνία. Σημασία έχει αν θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι να πει, για έναν Ερντογάν, που φροντίζει να μας πετάξει μονίμως το πρόβλημα των μεταναστών πάνω μας. Τα ελληνοτουρκικά δεν λήγουν εδώ, η διπλωματία δεν μπορεί να τα λύσει πάντα όλα τα προβλήματα, που συνδέονται και με την άμυνα της χώρας. Θα φέρει μία καινούργια, όχι διαχειριστική αλλά εκπαιδευτική ατζέντα; Ένα σχολείο, που δεν θα πολεμά τους άριστους αλλά θα δίνει ευκαιρίες στους πολλούς; Δεν μπορεί να λοιδορείται η αριστεία, μπορεί να λοιδορηθεί η ψευδο-αριστεία. Ένα σχολείο, που θα είναι πρότυπο, για τους ξένους, κι όχι για την Ψωροκώσταινα.
Θα πετάξει ο Αλέξης Τσίπρας τα βαρίδια από πάνω του ή θα γίνει η Ιφιγένεια
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, μέρος του οποίου έχει κληρονομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνησε πολλά χρόνια όχι μόνο γιατί φρόντιζε ημέτερους ούτε γιατί μοίρασε λεφτά αλλά γιατί έδινε λύσεις στην κοινωνία. Λύσεις, που ήταν οραματικές αλλά πραγματοποιήσιμες: ΕΣΥ, ΔΗΠΕΘΕ, ΑΣΕΠ, Πολυκλαδικά, ΚΕΠ κ.ά. είχαν τη δική του σφραγίδα. Το ΠΑΣΟΚ, μετά το ΚΚΕ, ήταν το πιο οργανωμένο αλλά και το πιο ανοιχτό κόμμα. Ο τελευταίος πολίτης ήξερε μέσα από το κόμμα, πως το μήνυμα μπορεί να φτάσει μέχρι τον αρχηγό. Ήξερε πως αν είχε μία καλή ιδέα θα μπορούσε αυτή να φτάσει μέχρι τα μεσαία στελέχη κι από κει στον υπουργό και τον πρωθυπουργό. Στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και βουλευτές σκοντάφτουν σε κάποιες ελίτ. Και το ερώτημα είναι θα πετάξει ο Αλέξης Τσίπρας τα βαρίδια από πάνω του ή θα γίνει η Ιφιγένεια, γιατί κάποιοι ονειρεύονται εαυτούς ότι θα γίνουν Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη; Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, είχε πει πως ό,τι δεν λύνεται, κόβεται…
