Οι πραγματικοί stars που γνώρισα: Δέσπω Διαμαντίδου, Μαρίνος, Βανδής, Παππά, Βρανά, Αλεξίου, Πάριος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

… Κλείνω περίπου 33 χρόνια σ αυτή τη δουλειά! Έχω πια το αντιερωτικό σύνδρομο του γυναικολόγου μπροστά στο αντικείμενο εργασίας του! Έχω κάνει μέσα μου απομυθοποιήσεις, αποκαθηλώσεις, εκκαθαρίσεις! Έχω γκρεμίσει τα είδωλα μου, σαν τα σφυροδρέπανα που έπεφταν στη δεκαετία του 90 σε όλα τα πρώην σοβιετικά τοπία! Αδιαφορώ για τους σταρ, τους επιφανείς, τους διάσημους, τους «celebrity». Αγαπώ στιγμές, βλέμματα, κάποια αγγίσματα, την ώρα που το μαγνητοφωνάκι έγραφε και γύριζε η κασέτα στην σιωπή.

Θυμάμαι το άρωμα της Ειρήνης Παπά στην πρώτη μου συνέντευξη και πως έτρεμα όλη, την τελευταία συνέντευξη στην ζωή της Δέσπω Διαμαντίδου και την υπόσχεση μου να της πάω το περιοδικό που δεν πρόλαβα να τηρήσω. Η Δέσπω Διαμαντίδου, σε εκείνο το σπίτι στο Κολωνάκι μου έλεγε για την Μελίνα και γέλαγε, που όταν είχαν φτάσει στην Αμερική, βάφανε τα μαλλιά τους ξανθά με αμερικανικές μπογιές, όλο χαρά και τους βγαίνανε…πράσινα και παρέμεναν ενθουσιασμένες! Κάποτε, μου έλεγε η Ντίνα Κώνστα, πως με τη Λίλλη Παπαγιάννη και τη Δέσπω Διαμαντίδου βρίσκονταν πάντα στο σπίτι της τελευταίας για το ζουρ φιξ τους, της Τρίτης. Ο κόσμος να χάλαγε, κάθε Τρίτη, την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος οι τρεις τους θα συνατιόντουσαν! Το είχα βρει, θυμάμαι, τόσο ρομαντικό! Τηλεφωνόντουσαν τις άλλες μέρες, τα βράδια, αργά, μέχρι το πρωί. Σχολίαζαν τα νέα, τις εκπομπές με τις ειδήσεις στη τηλεόραση και στο ραδιόφωνο! Οταν συνάντησα την Δέσπω Διαμαντίδου, είχα μάθει πως ο σύζυγος της Λίλλη, ο Ανδρέας Φιλιππίδης, ήταν πρώην άνδρας δικός της. Τις ένωνε η αγάπη τους και ζούσαν με τέτοιο πολιτισμό μεταξύ τους. Εποχές  φινέτσας, κλάσης, καλλιέργειάς… Πάνε…

Θυμάμαι τον Γιώργο Μαρίνο, στο θέατρο που έπαιζε Ξανθιά Φράουλα, στο υπέροχο σπίτι του στην Καλλιτεχνούπολη, σε ένα κέντρο στο Γκάζι, ξανά στο σπίτι του. Γέλια, ερωτήσεις, ζώδια, αστρολογικοί χάρτες, απαντήσεις, μια ζωή με οδύνη και μέγιστες χαρές σαν όλες τις ζωές και λατρεία, ειλικρίνεια, δόξα, τεράστιους έρωτες, όπως η δική του! Πόσο τον αγάπησα!

Θυμάμαι ακόμα τον επικό Τίτο Βανδή να μου στύβει χυμό πορτοκάλι –για τις βιταμίνες!- και να μου λέει ιστορίες για τον Χίτσκοκ και τον Γούντι Αλεν και πως η ωραιότερη γυναίκα που γνώρισε ποτέ του ήταν η Κιμ Νόβακ, που φοβόταν πως θα πεθάνει από πνιγμό -ζει ακόμα!- και που ο Χίτσκοκ πατούσε σ αυτή της, την φοβία για να την βασανίσει. Θυμαμαι ακόμα την αμηχανία και την εμμονή μου μπροστά στο μεγάλο Λάμα της Μογγολίας που χαμογελούσε με τα μάτια και πως γέλαγε δυνατά η Σπεράντζα Βρανά! Η Καίτη Λαμπροπούλου ήταν μια κυρία με τόσο κομψούς τρόπους και αγαπούσε ειλικρινά την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ η Τασώ Καβαδία ήταν ένα πλάσμα με τρομερό εύρος γνώσεων και με άνετη γλωσσομάθεια.  

Θυμάμαι την Ελισάβετ Βακαλίδου με το υπέροχο ντύσιμο και τις όλο νύχτα συγκλονιστικές ιστορίες της, την Τζένη Χειλουδάκη σε μια λιμουζίνα να αστράφτει από ομορφιά και το χρυσό της τουαλέτας της, την Χάρις Αλεξίου στο σπίτι της στην Γλυφάδα, να βάζει έναν πίνακα μπροστά στο σβηστό τζάκι γιατί της θύμιζε «στόμα ανοιχτό», τον Γιάννη Πάριο να μην του αρέσει η σοκολάτα, την Μαλβίνα που σ όλα της τα σπίτια, κάναμε συνεντεύξεις ξαπλωτές στο κρεβάτι της, ανάμεσα σε κούκλες – νύφες, τον  Διονύση Σαββόπουλο, μεγάλο παραμυθά, να με κάνει να ρωτάω συνέχεια «Και μετά; Και μετά;»… Και μετά; Αυτοί και άλλοι πολλοί ζήσανε καλύτερα, όσο μπορούσαν και εμείς ζήσαμε σκέτο…