To 2020 θα μείνει στη μνήμη των ανθρώπων του τουρισμού χαραγμένο για πάντα. Είναι η χρονιά, που πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρέθηκαν χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτικές. Η «βαριά βιομηχανία» λαβώθηκε πολύ σοβαρά. Η οικονομία της χώρας λαβώθηκε. Αυτό, που όλοι θεωρούσαμε δεδομένο, διαλύθηκε σε λίγες μέρες. Κι όλοι αναγκαστήκαμε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να σταθούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο. Ακόμα κι αν βρεθεί εμβόλιο, ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία θα μας ακολουθεί χρόνια, σαν μια σκιά, που δεν θα φεύγει, ακόμα κι όταν δεν θα υπάρχει ήλιος. Συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά, πόσο η ζωή μας ήταν συνυφασμένη με τον τουρισμό. Ίσως ακόμα να πρέπει να σκεφτούμε για το μέλλον της χώρας να χτίσουμε πιο γερές βάσεις στην οικονομία. Όμως, τώρα καταλαβαίνουν όλοι, ότι ο τουρισμός συνδέεται με όλους μας. Τα γκαρσόνια στα εστιατόρια, τα μαγαζιά, οι υπάλληλοι ξενοδοχείων, τουριστικών γραφείων, οι τουριστικοί οδηγοί. Οι αεροπορικές εταιρίες, τα πλοία, οι μεταφορές, όσοι δούλευαν εποχιακά, συμβασιούχοι αρχαιοφύλακες. Πόσες οικογένειες ζούσαν απ΄ τον τουρισμό, πόσες οικογένειες αισθάνονται αυτήν την αβεβαιότητα πάνω στο πετσί τους;
Οι διπλωματούχοι ξεναγοί ήταν αυτοί, που χτυπήθηκαν άμεσα. Όλοι ελπίζουμε σε επανεκκίνηση του τουρισμού. Άλλο όμως τουρισμός, άλλο ξεναγικός τουρισμός. Ναι, όλοι θα θέλουν λίγες μέρες ηρεμίας σ΄ ένα ελληνικό νησί δίπλα στη θάλασσα, ν΄ απολαύσουν αυτό το μοναδικό ελληνικό καλοκαίρι. Θα θέλουν όμως να αγοράσουν ένα πρόγραμμα εκδρομής; Ένα πρόγραμμα λίγων ημερών ταξιδιού με τουριστικό λεωφορείο, για να επισκεφτούν μαζί με άλλους τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τα μνημεία μας; Η απάντηση φοβάμαι πώς είναι όχι. Όσα τέτοια προγράμματα είχαν, από το φθινόπωρο του 2019, κλειστεί, ακυρώθηκαν. Μαζικές ακυρώσεις, δυσάρεστα νέα, που έφταναν σε μάς από το Μάρτιο, συνεχίστηκαν τον Απρίλιο, τον Μάιο. Φτάσαμε στον Ιούνιο κι όλα έχουν ακυρωθεί μέχρι τον Οκτώβριο. Μέχρι δηλαδή το τέλος της τουριστικής περιόδου. Οι ξεναγοί απ τη μια μέρα στην άλλη, βρεθήκαμε άνεργοι. Έχοντας μπροστά μας ένα αναμφισβήτητα πολύ δύσκολο οικονομικό χειμώνα κι ένα πολύ αβέβαιο μέλλον για το 2021. Απόγνωση. Τα έξοδα τρέχουν.
Τα συναρμόδια υπουργεία Τουρισμού και Οικονομικών, αναγνωρίζοντας πόσο δεινή ήταν η κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε , ενέταξε τους ξεναγούς στο επίδομα ειδικού σκοπού των 800 ευρώ. Ένα επίδομα όμως , το οποίο, μέχρι κι αυτή τη στιγμή, που μιλάμε, δεν έχει δοθεί στους δικαιούχους. Επίσης, ένα κομμάτι ξεναγών, είχε ενταχθεί στο έκτακτο οικονομικό βοήθημα, που δίνεται για τους οικονομικά αδύναμους τους 3 μήνες του χειμώνα. Δυστυχώς, λόγω του ό,τι η μηχανογράφηση του κλάδου των ξεναγών καθυστερεί, τα ένσημα του 2019 δεν έχουν ακόμα περαστεί, με αποτέλεσμα ούτε κι αυτοί οι ξεναγοί να μπορούν να εισπράξουν το οικονομικό αυτό βοήθημα. Αδιέξοδο κι από εκεί. Ο κλάδος των ξεναγών βρίσκεται σε απόγνωση. Κι οι ξεναγοί αισθάνονται ότι η φωνή τους δεν ακούγεται, αισθάνονται ότι «οι πρεσβευτές της Ελλάδας» έχουν αφεθεί στην μοίρα τους. Η χώρα οφείλει πολλά στους διπλωματούχους ξεναγούς. Είναι αυτοί, που παρουσιάζουν την ομορφιά, την ιστορία και τον πολιτισμό αυτής της χώρας, δεκαετίες τώρα, από την απαρχή του τουρισμού στη χώρα. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη, μόνο συμπαράσταση κι αναγνώριση της αξίας του κλάδου στον τομέα του τουρισμού. Ζητάμε να μας βοηθήσει το κράτος να επιβιώσουμε αυτής της λαίλαπας, και να είμαστε εκεί να σηκώσουμε πάλι την Ελλάδα ψηλά. Φέτος χάσαμε τα πάντα. Ας μη χάσουμε την ιατροφαρμακευτική μας κάλυψη για το 2021. Ας μη χάσουμε τα ένσημα μιάς ολόκληρης χρονιάς. Να υπάρξει πρόβλεψη είτε για ένα επίδομα ειδικού σκόπού για τους επόμενους μήνες, ή να ενταχθούμε στον ΟΑΕΔ για επίδομα ανεργίας. To 2020 θα μείνει στη μνήμη των ανθρώπων του τουρισμού χαραγμένο για πάντα. To 2020 θα μείνει στη μνήμη των ξεναγών χαραγμένο για πάντα. Ας μη μείνει το 2020, ως η χρονιά, όπου ένας ολόκληρος κλάδος, αυτός των ξεναγών, εξοντώθηκε….
Ο Κρίτων Πιπέρας είναι πρόεδρο του Σωματείου Διπλωματούχων Ξεναγών
