Τον έλεγαν Νεσιαμούν. Ήταν ιερέα και γραφέας της ιερής και όχι της δημώδους γραφής, που έζησε στο ναό του Αμούν στο συγκρότημα του Καρνάκ στις Θήβες της Αιγύπτου, στη διάρκεια της πολιτικά ταραγμένης περιόδου του Φαραώ Ραμσή του ΙΑ, ή του Ύστατου, από τα 1099 έως τα 1069 χρόνια πριν γεννηθεί ο Χριστός. Σαν ιερέας θα πίστευε πως αποτελούταν σαν όλους τους ανθρώπους, από το φυσικό και το πνευματικό μέρος του, με το σώμα, την σκιά του ή σουτ, την ψυχή του ή μπα, την ζωτική δύναμη του, το κα, καθώς και το όνομα του. Με τον θάνατο του ανθρώπου, τα πνευματικά χαρακτηριστικά θα απελευθερώνονταν από το σώμα του και θα μπορούσαν να μετακινηθούν αυτόνομα, μα θα έπρεπε να υπάρχει ένα άγαλμα, ένα σωσμένο σώμα, ώστε να επανενωθεί η ψυχή του με τη ζωτική δύναμη. Όλα τα χε προβλέψει και τα χε μελετήσει να ναι τακτοποιημένα ο Νεσιαμούν. Και πρόλαβε να γράψει πάνω στην σαρκοφάγο του, την μεγαλύτερη του επιθυμία: πως ήθελε να ακουστεί στη μετά θάνατο ζωή. 3.000 αργότερα «κατά κάποιο τρόπο, πραγματοποιήσαμε την επιθυμία του», όπως δήλωσε η καθηγήτρια αρχαιολογίας Τζόαν Φλέτσερ, του Πανεπιστημίου της Υόρκης! Και οι Βρετανοί επιστήμονες «ανακατασκεύασαν» τρισδιάστατα τις φωνητικές χορδές της μούμιας Νεσιαμούν των 3.000 ετών που ακούγεται στον κόσμο, πέρα και πάνω από τον θάνατο, χάρη στους ερευνητές των πανεπιστημίων του Λονδίνου Royal Holloway και της Υόρκης, καθώς και του Μουσείου του Λιντς, που εκτίθεται ο Νεσιαμούν. Χρησιμοποιώντας τις ακριβείς πλέον διαστάσεις της φωνητικής οδού του ιερέα, λάρυγγα, φάρυγγα, στοματικής και ρινικής κοιλότητας, παρήγαγαν σε τρισδιάστατο εκτυπωτή ένα ομοίωμα της, καθώς και ένα ηλεκτρονικό λάρυγγα. Έτσι, παράχθηκε ένας συνθετικός ήχο που είναι όμοιος με τη φωνή του ιερέα και που μέσα απ την αχλή του χρόνου, αλλά και την θαυμαστή ακρίβεια της σύγχρονης τεχνολογίας, ακούγεται σαν ένα απόκοσμο βέλασμα… Κρίνετε μόνοι σας:
Ο Νεσιαμούν, οι γνώσεις μας για αυτόν και η επιθυμία του να μιλήσει μετά θάνατον (…τα κατάφερε!)
Ο Νεσιαμούν, φυσικά και σαν ιερέας ασχολούταν με τον θάνατο! Άλλωστε ήταν και η πλέον ήταν επικερδής επιχείρηση. Οι Αιγύπτιοι ξόδευαν περισσότερα, ως ποσοστό του εθνικού τους εισοδήματος, σε θρησκευτικές και ταφικές τελετές και σε τάφους. Μέχρι το τέλος του Νέου Βασιλείου, υπολογίζεται ότι το ένα πέμπτο του πληθυσμού απασχολείτο στον κλήρο και στην υπηρεσία των Αιγύπτιων θεών και το ένα τρίτο της γης χρησιμοποιείτο για θρησκευτικούς σκοπούς. Με πλήρη φροντίδα, εντολές και προετοιμασία μιας ζωής, πέρασε, σαν νεκρός, τις εβδομήντα ημέρες που χρειάζονταν για να προετοιμαστούν οι μούμιες. Το σώμα πλύθηκε, πέρασε από την ιεροτελεστία της κάθαρσης, αφαιρέθηκαν τα όργανα, γέμισε με υλικά, μούλιασε για 40 μέρες σε άλατα διττανθρακικής σόδας, τυλίχτηκε με ολόλευκες με λωρίδες λινού υφάσματος, του φόρεσαν το σάβανο και τον τοποθετούσαν στο φέρετρο του, με όλον να ζυγίζει πια 2,5 κιλά. Αυτά μας τα χει πει η αρχαιολογική σκαπάνη με την δική της γνώση. Ο ίδιος, δε θα μπορέσει να πει περισσότερα για την ιστορία του, την εποχή του, τους πολέμους, την ανασφάλεια και τον σκληρό αγώνα της επιβίωσης του λαού της Αιγύπτου, τότε. Ούτε θα μάθουμε ποτέ, γιατί ήθελε τόσο πολύ να ακουστεί μετά θάνατον και από ποια παράξενη μοίρα, ένα καπρίτσιο ίσως των θεών που πίστευε, του Ρα, του Οσιρι, της Ίσιδος τα κατάφερε! Όπως και να χει, στο σύντομο μέλλον, οι επιστήμονες θα αναπαράγουν, ολόκληρες φράσεις του Νεσιαμούν και επισκέπτες του Μουσείου του Λιντς, θα βλέπουν τη μούμια του και θα τον ακούν ταυτόχρονα. Κάποτε στον τάφο του, στους διπλανούς θαλάμους, να έρχονται εκείνοι που αγάπησε και να σερβίρονταν φαγητό και ποτό στο πνεύμα του νεκρού, όπως εκαναν τότε. Μόλις θεωρούσαν ότι το ‘κα” του νεκρού είχε καταναλώσει την ουσία του φαγητού, το φαγητό το έτρωγαν ζωντανοί, εκεί στον θάλαμο δίπλα στο σώμα του αγαπημένου τους. Τα χρόνια τους έκαναν κόκκους στην έρημο πια. Σιωπή και λησμονιά περίμενε τον Νεσιαμούν. Και μόλις τα νίκησε και τα δυο!
Ο Ηρόδοτος περιγράφει από το 449 π.Χ την ζωή των ιερέων σαν τον Νεσιαμούν
«… Καθώς είναι περισσότερο θεοφοβούμενοι από όλους τους ανθρώπους, οι Αιγύπτιοι ακολουθούν τούτα τα έθιμα, πίνουν από χάλκινα ποτήρια που τα καθαρίζουν κάθε μέρα, και τούτο δεν το κάνουν μόνο μερικοί, αλλά όλοι γενικά. Φορούν λινά ρούχα, πάντοτε φρεσκοπλυμένα, και αυτό είναι κάτι που το φροντίζουν πολύ. Και την περιτομή στα γεννητικά τους όργανα για λόγους καθαριότητας την κάνουν, επειδή προτιμούν να είναι καθαροί παρά κόσμιοι. Όσο για τους ιερείς, μέρα παρά μέρα, ξυρίζουν όλο τους το σώμα ώστε να μην πιάνουν ούτε ψείρες, ούτε κανένα άλλο βρωμερό ζωύφιο, ενώ υπηρετούν τους θεούς. Οι ιερείς φορούν μονοκόμματο λινό ρούχο και σανδάλια από πάπυρο και δεν τους επιτρέπεται να φορούν ούτε άλλο ρούχο ούτε άλλα ποδήματα. Πλένονται με κρύο νερό δυο φορές την ημέρα και δυο φορές τη νύχτα. Τηρούν και άλλα θρησκευτικά έθιμα, αμέτρητα, που λέει ο λόγος. Έχουν όμως και ευεργετήματα που δεν είναι λίγα: δεν καταναλώνουν ούτε ξοδεύουν τίποτε από το έχει τους, αλλά τους μαγειρεύουν ιερή τροφή, κάθε μέρα δίνουν στον καθένα τους άφθονο βοδινό κρέας και κρέας από χήνα, τους δίνουν μάλιστα και κρασί από σταφύλι. Ψάρια δεν τους επιτρέπεται να τρώνε. Κουκιά οι Αιγύπτιοι δεν σπέρνουν στον τόπο τους, και όσα φυτρώνουν, δεν τα τρώνε ούτε ωμά ούτε μαγειρεμένα· οι ιερείς μάλιστα δεν θέλουν ούτε στα μάτια τους να τα βλέπουν, επειδή θεωρούν ότι τα όσπρια αυτά δεν είναι αγνά. Τον κάθε Θεό δεν τον υπηρετεί ένας ιερέας αλλά πολλοί, και απ᾽ αυτούς ο ένας είναι ο αρχιερέας· όταν κάποιος πεθάνει, τον αντικαθιστά ο γιος του…»… Αυτά έγραφε ο «πατέρας της Ιστορίας», ο Ηρόδοτος για τους Αιγύπτιους ιερείς, όταν ταξίδευε σ όλο τον αρχαίο κόσμο, μαζεύοντας εκείνος εμπειρίες, τότε και εμείς γνώσεις, σήμερα. Την Αίγυπτο, την ονόμασε “δώρο του Νείλου”, όταν την επισκέφθηκε, στο 449 π.Χ. Δεν κρύβει ότι γοητεύτηκε πολύ από το κλίμα και τον πολιτισμό των Αιγυπτίων, τους οποίους κατατάσσει σε επίπεδο ανώτερο από το Έλληνες, αντίθετα, απ τους Πέρσες και τους Βαβυλώνιους!
