Οι Νέο – Υορκέζοι εγκαταλείπουν την πόλη του και η έξοδος της είναι όλο λαμαρίνες και φώτα ακίνητα. Το Μανχάταν αστράφτει και η λάμψη του, μέσα απ τα τεράστιά κτήρια, διαπερνά σαν φλεγόμενη ρομφαία το σκοτάδι του νυχτερινού ουρανού. Οι τουρίστες γυρνοβολάνε στο δαιδαλώδες κέντρο του Big Apple, σα κυτταρικοί οργανισμοί μέσα από μικροσκοπικό φακό! Στο Ροκφέλερ όλες οι φυλές της γης σπρώχνονται για να απολαύσουν το εμβληματικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, με κάθε γωνιά του χιλιοφωτογραφημενη και πασίγνωστη στα πέρατα της γης. Το παγοδρόμο στα πόδια του. O χρυσαφί άγγελος να παιανίζει προς τα ουράνια, αλλά στο μεταξύ του ξεπετάχτηκαν οι οροφές στο κενό των κτηρίων. Γυρνάμε με την Ντεπυ Γκολέμα μεταξύ Park Aveniou, Madison και 5η λεωφόρου, χωρίς αυτοκίνητα, με χιλιάδες πεζούς απ όλες τις φυλές της γης εκτός απ την Αμερικανική.
Η Γιάννα Νταρίλη με το μόνο ελληνικό κανάλι, που κάνει υπεράνθρωπη προσπάθεια ως άνθρωπος ορχήστρα για την ομογένεια μας περιμένει στο υπέροχο διαμέρισμα της, το όλο θέα στο Μαχάταν.
Η Άλκηστης Μαραγουδάκη, είναι εδώ, αλλά παραμονές Χριστουγέννων και ανήμερα πάει στο Χάρφορντ, την πρωτεύουσα του κατάπράσινου Κονέκτικατ, στους συγγενείς της.
Το βράδυ φιλοξενούμαστε απ την Νάνσυ Μπίσκα και την υπέροχη οικογένεια της και λέμε παλιές ιστορίες ελληνικής τηλεόρασης και εκπαίδευσης στα δυο πανεπιστήμια που εργάζεται διδάσκοντας νέους από διαφορετικές χώρες νέα ελληνικά γιατί η γλώσσα είναι η πατρίδα μας.
Συναντάμε την Χριστίνα Παναγοπούλου, με το δαιμόνιο χιούμορ της, αεικίνητη με τη προσφορά της πάντα στον ελληνισμό μέσω του πολιτισμικού συνδέσμου Synthesis Cultural, Inc. Οι τρεις κυρίες αυτές, χωριστά η καθεμία, είναι πρότυπα του πως η Ελληνίδα είναι μάνα, επαγγελματίας, σύντροφος και προσφέρει στο σύνολο, όπου εδώ ο ελληνισμός είναι και των τριών πεδίο κοινό απογειώσεων για τροχιές συμπαντικές με επίκεντρο αυτή τη πόλη την εξωγήινης ενέργειας.
Χαζεύοντας τον κόσμο να βγαίνει απ το Radio City, όπου έχουν παρακολουθήσει το χριστουγεννιάτικο υπερθέαμα τους, περπατάμε αφηρημένα. «Κοίτα! Ίδιος ο Τράγκας», μου λέει η Ντεπυ, έξω από το παράθυρο ενός πολύ σικ ρεστοράν, στην 5η Λεωφόρο… «Καλέ, είναι ο Τράγκας» λέει μετα. Μπαίνουμε μέσα. Κρύσταλλα και πορσελάνες, δέρμα και χαλιά παχιά, που πνίγουν κάθε θόρυβο. Η θέα στο πλήθος και στα πολύχρωμα λαμπιόνια με φως να φεύγει χρωματιστό και να ‘ρχεται κοντά. Η γυναίκα του η Μαρία μαζί με τον Γιώργο Τράγκα και -μάλλον- ο γιος του, ένας ασυμπάθηστος νέος άνδρας, που του μοιάζει! Ευχόμαστε, μιλάμε για λίγο και βαράνε τα ελληνικά άλλη τονικότητα ξεχωριστή συγχορδία στο χώρο. Εκ των υστέρων θα μάθω πως ο Γιώργος Τράγκας τον περισσότερο καιρό τον περνά στην Νέα Υόρκη και δη στην 5η Λεωφόρο και τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, τις βγάζει από στούντιο στο Μανχάταν.
Η Γιάννα Νταρίλλη πάει αεροδρόμιο να πάρει τον σύζυγο της, που είχε έρθει Ελλάδα να δει την μητέρα του. Έλληνες σε τραπέζι συζητάνε για τον πρωθυπουργό που έρχεται Νέα Υόρκη για να μιλήσει με τους επικεφαλής της ομογένειας. Όλος ο κόσμος μοιάζει ξαφνικά γειτονιά, μικρό τόπι σε αγγελικά χέρια, όπου οι αποστάσεις είναι μικρές και το διαδίκτυο σφίγγει σα ζώνη τον πλανήτη, όλο πληροφορία. Έξω απ τη Νέα Υόρκη, στις μεγάλες ασφάλτους το σκοτάδι μοιάζει τώρα πιο πηχτό και η νύχτα σύντομη μεν, αλλά ανίκητη. Νιώθω πως είμαστε παντού, ακόμα και στις εσχατιές του κόσμου! Ο ωκεανός γύρω απ τα νησιά της Νέας Υόρκης είναι άδεια. Μόνο μαύρο! Μα που πήγαν όλα τα ταξίδια.
Μες στο ταξίδι, καταμεσής της γιορτής, μοιάζω ακίνητη να θυμάμαι Νικηφόρο Βρεττάκο, γιατί το μισό μας πρόσωπο όλων είναι οι μυς, οστά, όργανα και το άλλο μισό, η γλώσσα μας:
«Μες στο ταξίδι είναι η λύπη.
Τριγυρίζει τη γη σα βασίλισσα στην άμαξά της,
με μια σκέπη απλή χωρίς περιδέραια χρυσά,
δαχτυλίδια ή άλλα κοσμήματα
μ’ ένα χαμόγελο αδιόρατο μόνο
πάνω στα χείλη της. Τα ταξίδια, γνωρίζει,
είναι μακρά. Η ζωή είναι σύντομη.
Μόλις που πρόφτασα κι αντάλλαξα έναν
θερμόν, είναι αλήθεια, ασπασμό με τον ήλιο.
Αυτό ήταν όλο. Κι η λύπη στην άμαξα».
Σε καλό μου, κυρίες και κύριοι και είναι και χρονιάρες μέρες και διπλώνει και ο χρόνος…