Μεσολόγγι από το messo/mezzo και logus/loghi που σημαίνουν «μέρος το οποίο περιβάλλεται από λίμνες». Κάποτε. Παλιές, πολύ, φωτογραφίες. Μια ζωή στην άκρη της ακίνητης λίμνης να στέκει πιο πάνω απ τη γη που πατάς. Μενεξεδί ηλιοβασιλέματα. Βροχές ατέλειωτες. Ζωή στις πελάδες, καταμεσής στο νερό και βάρκες χωρίς καρίνα. Περηφάνεια. Η Έξοδος. Η Ιερή Πόλη. Ελαφριά σνομπαρία στους υπόλοιπους στην περιοχή!
Ο Μπάιρον, κάτι σαν θείος και μακρινός συγγενής. Οι πέντε πρωθυπουργοί που έβγαλε ο τόπος! Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896), Σπυρίδων Τρικούπης (1788-1873), Ζηνόβιος-Ζαφείριος Βάλβης (1800-1886), Δημήτριος Βάλβης (1814-1892), Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1879). Στον 20ο και 21ο αιώνα, δε βαριέσαι, έβγαλε και έδωσε έμπνευση σε ποιητές και λογοτέχνες! Αθανάσιος Ραζή-Κότσικας, Κωστής Παλαμάς, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γεώργιος Δροσίνης, Αντώνης Τραυλαντώνης, Ρήγας Γκόλφης, Μίμης Λυμπεράκης, Θωμάς Γκόρπας, Ακακία Κορδόση, Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ, οικογένεια Κασόλα!
Πανηγύρια! Χέλι στα κάρβουνα! Γαρίδες μικρές! Αβγοτάραχο! Ψ’τό έτσι όπως το λέμε με παχύ το «ψ»! Φριγαδέλια! Ούζο Τρικενέ! Και όλο μια ιστορία απ τα παλιά! Και όλο μια παλιά φωτογραφία που η μάνα σου φοράει σοσόνια και κορδελάκι στα μαλλιά και είναι ασπρόμαυρη και εσύ φαντάζεσαι τι χρώματα να τανε αυτά, άραγε, απαλά κοριτσίστικα ή χτυπητά γιορτινά, πασχαλιάτικα. Και μια αφήγηση που έκανε το ψάθινο καπελάκι της βαρκούλα και την μάλωσαν. Και ταξίδεψε και πάει το καπελάκι!
Και λευκό απ τις αλυκές και τα βουνά, αλάτι. Και ακόμα πάω στου Λιβανέζου, εδώ στην Αμερική και ΚΑΛΑΣ αγοράζω, πιο ακριβά απ τα άλλα όλα, γιατί γράφει πάνω ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ. Και ξέρω να μιλάω κι εγώ μόνο με σύμφωνα και τι σημαίνει κ’κι (μτφρ: κουκί), πιτσί (μτφρ: πετσί) και την λέξη με τα πέντε «ι» (πιρίμινίμι, μτφρ: περίμενε με).
Κι ακούω και θυμάμαι και είναι σα να έζησα ιστορίες παλιές, για ανθρώπους που δεν υπάρχουν, για πάθη, συνέχειες, σκιές πια στην πόλη που συνεχίζει να ανασαίνει και τους κουβαλάει μαζί της, παρελθόν της σε αιμάτινη αλυσίδα με το τώρα και το μέλλον της…
