«… Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει, έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει…» – Νίκος Γκάτσος, Αμοργός.
Που να βρεθούνε λόγια για αυτην την οδύνη! Την αγωνία! Τον ατέρμονο φόβο! Η γη να βρυχάται ξένη και αδυσώπητη για εμάς τους μικρούς, τους κόκκους του απείρου μπροστά στην παντοδυναμία της. Τα ζήσαμε και είναι εφιάλτες που δεν περνούν οι στιγμές που τα ρίχτερ καταπίνουν κάθε βεβαιότητα σταθερότητας και ύπαρξης! Η Αλβανία, η γειτονιά μας στα έθνη, οι άνθρωποι που με τα χρόνια και τον καιρό γίνανε δικοί μας, συγγενείς και φίλοι, περνάνε εκείνη την απάνθρωπη αγωνία του καταστροφικού σεισμού που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 24 ανθρώπους, με τα σωστικά συνεργεία να εντείνουν τις προσπάθειες για να ανασύρουν επιζώντες από τα συντρίμμια κτιρίων. Ο μεγάλος σεισμός των 6,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, γκρέμισε σπίτια με μανία λυσσαλέα, παγιδεύοντας στα συντρίμμια ανθρώπους, που ανύποπτα συνέχιζαν την ζωή με τα όνειρα, τα σχέδια, τις σχέσεις της καθημερινότητας, όπως όλοι μας, πριν ανοίξει η γη στα δυο, να καταπιεί υπάρξεις. Τραυματίες, αγνοούμενοι, θαμμένος κόσμος ζωντανός κάτω από τα ερείπια. Ένα σκυλάκι στην άκρη του γκρεμισμένου σπιτιού, να γρυλίζει για απόκριση και να βυθίζεται στη θλίψη του, για τον άνθρωπο του, που χάθηκε στα έγκατα της γης, για πάντα. Και όλο ιστορίες απόγνωσης απ το Δυρράχιο στην άκρη της θάλασσας και το Θουμάνε, βόρεια απ τα Τίρανα. Εκεί βάρεσε με μανία ο σεισμός γκρεμίζοντας και σκοτώνοντας. Κορμιά να ανασύρονται από συντρίμμια κτιρίων με κραυγές οδύνης απ τους αγαπημένους τους που αναγνωρίζουν τα αγαπημένα σώματα χωρίς ζωή, τσακισμένα, άπνοα. Ένας άνδρας πήδηξε από το ψηλό μπαλκόνι του, νικημένος από το φόβο και πάει! Ένας άλλος, οδηγούσε την ώρα του σεισμού και άνοιξε η άσφαλτος και τον κατάπιαν οι λαμαρίνες του. Μια γιαγιά έκανε το το σώμα της ασπίδα για να σώσει τον μικρό της εγγονό. Ένα άλλο αγοράκι, ξεθάβεται μετά από ώρες, απ τα ερείπια και κλαίει σπαρακτικά, ενώ χέρια έμπειρα παλεύουν να το τραβήξουν από τον Άδη που ήταν κάποτε η ασφάλεια της παιδικής του κάμαρας. Στο Θουμάνε, όλη τη νύχτα, ακούγονται όλο αγωνίες φωνές να καλούν ονόματα αγαπημένων που παγιδεύτηκαν στα συντρίμμια πενταώροφου κτιρίου που κατέρρευσε, με την ελπίδα ότι βρίσκονταν ακόμη στη ζωή και ότι θα απαντούσαν. Αποκρίνονταν κάποτε, μες στο ατέλειωτο, πυχτό σκοτάδι, οι κραυγές ανθρώπων που έχουν θαφτεί στα συντρίμμια των σπιτιών τους, σαν τελευταία απάντηση απ έναν κάτω κόσμο. Και δεν έλεγε να ξημερώσει. Αιώνιο έμοιαζε το βράδυ! Ο Ντουλεϊμάν, ψάχνει τη μάνα του και την εξάχρονη ανιψιά του. Να ναι ζωντανές; Σα να άκουσε τις φωνές τους απ τα συντρίμμια του σπιτιού τους. Θα ζούνε ακόμα, δε μπορεί… Δάκρυα! Ελπίδα, προσμονή, προσευχή. Κάποτε χαρά και ανακούφιση. Αλλού σπαραγμός και πένθος. Σε καθέναν ζωντανό που αρπάζουν απ την γη και τον χαλασμό οι διασώστες, οι ανθρώπων ξεσπούν σε ζητωκραυγές, για τη νίκη πάνω στο μένος του θανάτου και για να εμψυχώσουν τους ήρωες εκείνους, που χωρίς αναπαμό, παλεύουν στο όνομα της ζωής. Λέει, 300 στρατιωτικοί και 1.900 αστυνομικοί συμμετέχουν στις έρευνες και οι ευρωπαϊκές χώρες, έσπευσαν να βοηθήσουν. Η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ρουμανία, η Κροατία και 100 Γάλλοι ειδικευμένοι σε επιχειρήσεις διάσωσης φτάνουν απ το Παρίσι. Και η Σερβία, το Κόσοβο, το Μαυροβούνιο, η Τουρκία, όσο πιο γρήγορα γινόταν στείλανε ειδικούς και βοήθεια, με κοινό τόπο, τη συμπόνοια, την έγνοια, την κοινή μας μοίρα μπροστά στα στοιχειά μιας φύσης που κάποτε μας εχθρεύεται. Θα σταματήσει για λίγο ο χρόνος στην Αλβανία, θα μοιάζουν οι νύχτες τεράστιες και αλλόκοτα ελάχιστες οι μέρες, θα σκορπιστεί παντού ο θρήνος και μετα; «… Δεν μπορείς να νιώθεις ένοχος που επέζησες. Το βρίσκω γκροτέσκο. Το όραμά μου για τον κόσμο δεν είναι ούτε αισιόδοξο ούτε απαισιόδοξο. Η ζωή δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι και τα δύο» όπως είχε πει, κάποτε, ο μέγας Αλβανός λογοτέχνης Ισμαήλ Κανταρέ! Και η Αλβανία θα επιζήσει, χωρίς ενοχές, για μια συνέχεια ούτε αισιόδοξη, ούτε απαισιόδοξη, αλλά και τα δυο. Όπως είπε ο ποιητής της…