«Είμαι δικηγόρος, δεν μπορώ να σχολιάζω σαν κομμώτρια»; Τιμή στις κομμώτριες που δεν τους επιτρέπει το αξιακό τους σύστημα να σχολιάζουν σα δικηγόροι!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ω! Ναι! Η πρώτη κατάθεση με το «λουκουμάκι» ήταν υπό την επήρεια των ναρκωτικών και της πίεσης. Είπε τόσο και παραδέχτηκε, αλλά, ούπς, ήταν ταραγμένη! Ω! Ναι! Τόσοι άνθρωποι στην κόψη της αβύσσου, άλλα όντα βασανισμένα με συναίσθηση παίρνουνε ναρκωτικά όλων των ειδών, δε λένε όμως πως βιάζουν παιδιά, ούτε πως τους «κάθεται λουκούμι» άμα τα βλέπουν ασυνόδευτα! Βυθίζονται στο χάος τους, ρουφιούνται απ την οδύνη τους, τρυπιούνται με το απόλυτο μαύρο, που χρώμα δεν χωράει, ούτε ξέβαμμα, ούτε απόχρωση έστω γκρι, παλεύουν με τους δαίμονες τους, αλλά το κτήνος δεν τους καταπίνει! Κι αν δουν παιδό τρυφερεύουν και ασημένιο φεγγαράκι το χουν, αυτοί, τα τζάνκυ, ή οι τελειωμένοι αλκοολικοί, απ το χάος θα βγουν για λίγο, για μια  κουβερτούλα και ζεστό φαΐ για ένα παιδάκι. Αυτοί, ω, ναι, δεν έχουν κινητά και λάπτοπ για να σπάσουν μη και τυχόν ενοχοποιηθούν. Γιατί άλλωστε; Τι να φοβηθούν;  Και από ποια ενοχή τους να κρυφτούν;

Ξέρουμε εξαρτημένους! Χάσαμε πολύτιμους φίλους! Βυθίστηκαν στα μέρη που δεν φτάνει ο νους. Δεν είπαν, όμως. στην αστυνομία πως αρπάξαν παιδιά, αλλά δεν καταλάβαιναν, πως βάφτηκαν και χορέψαν μαζί τους, πως έκαναν ασέλγειες, πως δώσαν κοκαΐνη σε 10χρονα από λύπη, πως κάναν μπάνιο με ξένα αγαπημένα ανήλικα. Και μετα τα πήραν πίσω! Όλες οι ομολογίες τους, μόλις φτάσανε οι δικηγόροι. Οι δικηγόροι που είπαν το δεκάχρονο, «κοπέλα» και πως με τη θέληση του ακολούθησε, πως «ξέρετε εγώ τηρώ τον λόγο μου» και «ξέρετε εγώ είμαι άνθρωπος της ουσίας». Όχι ρε φιλέ, δε ξέρουμε! Και γιατί να ξέρουμε κιόλας τι άνθρωπος είσαι και τι τηρείς και τι όχι! Κάνε τη δουλειά σου, για την αμοιβή σου, αλλά ένα παιδί δε κοιμήθηκε σπίτι του. Ένα παιδί το πήραν από το σχολείο του. Ένα παιδί το κράτησαν κάτι 24ωρα μακριά απ το δικό του κρεββάτι και έχει κενό στη γραμμή της μέρας και της νύχτας τους, της κουβερτούλας, της δικής του λάμπας για να μη φοβάται το σκοτάδι και του τοίχου που συνήθισε να κοιτά για το πάρει ο ύπνος χωρις 3 ή μισό ηρεμιστικό ανάλογα την κατάθεση…

«Φαντασιώσεις της μικρής» είπαν. Και τι είναι το 10χρονο; Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ ή ο Φον Μαζώχ, ή ο Μπατάιγ να χει φαντασιώσεις, γαμώ το; «Εγώ είμαι δικηγόρος» είπε εκείνος, «δεν μπορώ να σχολιάζω σαν κομμώτρια». Τιμή σε όλες τις κομμώτριες! Που δεν τους επιτρέπει το υψηλό τους αξιακο σύστημα να σχολιάζουν σα δικηγόροι…