Το 1984, ένα κοριτσάκι δυο ετών, που ονομάζονταν Joy Griffith, ανέβηκε στην πτυσσόμενη, άνετη σα κρεβάτι, βαθιά πολυθρόνα του παππού της, για να παρακολουθήσει τα αγαπημένα της κινούμενα σχέδια με ήρωες, γάτες. Κινητική και χαρούμενη όπως ήταν, ξαφνικά, γλίστρησε ανάμεσα στο πτυσσόμενο υποπόδιο και στο κάθισμα. Το υποπόδιο παγίδευσέ το μικρό κεφαλάκι και άρχισε να πνίγει το παιδί. Όταν οι γονιοί και οι παππούδες έτρεξαν να ελευθερώσουν το κορίτσι απ την παγίδα θανάτου, το προσωπάκι της είχε γίνει μπλε και το μωρουδίστικο ακόμα, κορμί ήταν άψυχο. Οι αστυνομικοί έσπευσαν στο σπίτι και κατάφεραν να κάνουν αναζωογόνηση στην Joy. Όμως η ζημιά είχε γίνει και ήταν τραγική. Το παιδί είχε μείνει ώρα πολύ χωρίς οξυγόνο και είχε υποστεί μόνιμη βλάβη στον εγκέφαλο. Έζησε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της, σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο, με την οικογένεια να έχει να διαχειριστεί μια τραγωδία αποτρόπαιων διαστάσεων.
Όταν η Επιτροπή για την Ασφάλεια των Καταναλωτικών Προϊόντων αποφάσισε πως η ανθρώπινη ζωή αξίζει 1.000.000 δολάρια άρα ας μη ταραχθούν οι εταιρείες για ασφαλή προϊόντα
Τον Ιούνιο του 1985, η Επιτροπή για την Ασφάλεια των Καταναλωτικών Προϊόντων εξέδωσε «εθνική προειδοποίηση προς τους καταναλωτές» σχετικά με το είδος πτυσσόμενη πολυθρόνας που στραγγάλισε την Joy Griffith. Χρειαζόταν, όμως, ακόμη να αποφασισθεί εάν θα απαιτηθούν οι απαραίτητες σχεδιαστικές αλλαγές για να γίνουν όλες οι πολυθρόνες αυτού του τύπου ασφαλείς. Ο Warren Prunella, λοιπόν, οικονομολόγος της Επιτροπής, προέβη σε κάποιους υπολογισμούς. Με τα μαθηματικά του και τις προσθαφαιρέσεις του, λοιπόν, βρήκε πως υπήρχαν 40 εκατομμύρια πολυθρόνες σε χρήση, ενώ ο χρόνος ζωής κάθε μιας διαρκεί κατά μέσον όρο δέκα χρόνια. Εκτίμησε, έτσι, ότι οι τροποποιήσεις που θα γινόταν θα έσωζαν μία ανθρώπινη ζωή, τον χρόνο! Η ίδια Επιτροπή, μόλις πέντε χρόνια νωρίτερα, το 1980 είχε αποφασίσει πως η αξία μιας ανθρώπινης ζωής ήταν ένα εκατομμύριο δολάρια! Άρα, το όφελος της απαιτούμενων αλλαγών θα ήταν μόνο δέκα εκατομμύρια! Το ποσό, φυσικά και ήταν γελοιωδώς χαμηλότερο από το κόστος παραγωγής των κατασκευαστών. Έτσι, τον Δεκέμβριο, η επιτροπή αποφάσισε ότι δεν χρειαζόταν να απαιτήσουν από τους κατασκευαστές να τροποποιήσουν τα προϊόντα τους! Και ζήσανε αυτοί καλά, εμείς οι υπόλοιποι με τον θανάσιμο κίνδυνο της πολυθρόνας και η Joy που αγαπούσε τα κινούμενα σχέδια με γάτες, στην εντατική για πάντα…
Ο Binyamin Appelbaum, το νέο του βιβλίο “The Economist’s Hours” και η εποχή που οικονομολόγοι αποφάσιζαν, εάν οι πολυθρόνες θα συντρίβουν παιδιά
Αν όλος ο παραπάνω αμοραλιστικός παραλογισμός φαίνεται περίεργος σήμερα, ήταν και τότε, τόσο που οι ίδιοι κατασκευαστές προχώρησαν από μόνοι τους, χωρίς να είναι εξαναγκασμένοι, σε τροποποιήσεις των σχεδίων, ώστε να γίνουν οι πολυθρόνες απόλυτα ασφαλείς, Και επειδή προφανώς είχαν παιδιά και οικογένειες και αγαπημένους ανθρώπους, η ζωή τους είχε ανεκτίμητη αξία και όχι ενός εκατομμυρίου δολαρίων μόνο. Οι υπολογισμοί του, καθόλου ανθρωπιστή, κ. Prunella ήταν το αποτέλεσμα μιας στυγνής, αχαλίνωτα κορυφούμενης εξάρτησης για την λήψη αποφάσεων με μόνο γνώμονα το κόστος – όφελος. Ως μονή αξία το κέρδος και η ανάλυση για την επίτευξη του, αλώστε, είχαν από τη διοίκηση του προέδρου Ronald Reagan γίνει υποχρεωτικά για να εφαρμόζεται σε όλες τις κυβερνητικές αποφάσεις και στους κανονισμούς. Ήταν η εποχή που σηματοδότησε την άνοδο των οικονομολόγων στην κορυφή της ομοσπονδιακής ρυθμιστικής αρχής. «Οι οικονομολόγοι έτσι απέκτησαν την δυνατότητα να αποφασίζουν, εάν θα πρέπει να επιτρέπεται οι πολυθρόνες να συνθλίβουν παιδιά», γράφει ο Binyamin Appelbaum στο νέο του βιβλίο “The Economists’ Hour”, που εκδόθηκε στις ΗΠΑ, τον Σεπτέμβριο του 2019. «Η αυξανόμενη εξάρτηση των κυβερνητικών αποφάσεων από την ανάλυση κόστους – οφέλους, σήμαινε ότι οι οικονομολόγοι όπως ο Prunella ασκούσαν σημαντική επιρροή σε αποφάσεις ζωής η θανάτου. Τα οικονομικά είχαν γίνει η πρωταρχική γλώσσα της πολιτικής!» σημειώνει και όλο αυτό μοιάζει εφιάλτης!
Ο καιρός της παντοδυναμίας των οικονομολόγων φτάνει στο τέλος του
O Binyamin Appelbaum είναι δημοσιογράφος, επικεφαλής του οικονομικού και επιχειρηματικού τμήματος των The New York Times. Ενώ παλιότερα έχει εργαστεί για τους The Florida Times-Union, The Charlotte Observer, The Boston Globe και The Washington Post.. Στο The Economists’ Hour, ο Binyamin Appelbaum περιγράφει την δική του ιστορία και την προσωπική εμπειρία και μαρτυρία για το πως οι οικονομολόγοι που πίστευαν στην δύναμη και στην δόξα των αγορών επιβλήθηκαν και επηρέασαν τη λειτουργεία της κυβέρνησης, τις επιχειρηματικες αποφάσεις αλλά και τον τρόπο ζωής, την καθημερινότητα, την υγεία των πολιτών. Μέσα σε τέσσερις δεκαετίες οι οικονομολόγοι διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στην αναμόρφωση της φορολογίας και των δημοσίων δαπανών, ενώ έστρωσαν τον δρόμο για την επικράτηση της Παγκοσμιοποίησης. Ήταν τόση η δύναμη τους, ώστε να μπορούν να διαμορφώνουν την πολιτική των αμερικανικών κυβερνήσεων, να αποτιμούν και να υποτιμούν την αξία της ανθρώπινης ζωής και να καθορίζουν ποιες αξίες εις το όνομα του κέρδους θα διαφυλαχθούν. Σύμφωνα με τον Binyamin Appelbaum, ο καιρός της παντοδυναμίας των οικονομολόγων τελειώνει και ο κόσμος που αφήνουν πίσω τους, μοιάζει πιο αβέβαιος από ποτέ.