Billie Eilish: Η μεγαλύτερη σταρ της ποπ έχει γεννηθεί το 2000!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Η Billie Eilish, ή η Μπίλι Άιλις εξελληνισμένα, στα 14 της, με το πρώτο της κομμάτι, το «Ocean Eyes», μια μπαλάντα για ένα πρώην αγόρι της, έγινε viral με το που το ανέβασε στο SoundCloud και την έκανε μέγα ποπ ίνδαλμα με τη μία. Στα 16 της είχε, ήδη, 6,3 εκατομμύρια followers στο Instagram -σήμερα έχει καμιά 20αρια!- και στα live της, μαζεύονταν να την ακούσουν με προσήλωση φανατικού πιστού 40.000 άτομα. Στα επόμενα χρόνια, η σοβαρή εφηβη από το Λος Αντζελες, θα ωριμάσει, θα κυριεύσει την υφήλιο με τα τραγούδια της, θα σπάσει ρεκόρ στο Billboard Hot 100, ως η γυναίκα καλλιτέχνη, που 14 τραγούδια της βρίσκονταν στο τσαρτ, ταυτοχρόνως.

Στα 18 της τραγουδά  στην απονομή των Oskar, κάνει το κινηματογραφικό τραγούδι του πολύκροτου Τζέιμς Μποντ, που θεωρείται μεγάλη καταξίωση και παίρνει 4 σημαντικά βραβεία στα Grammy μαζί με τον αδελφό της, συνθέτη και λίγο ηθοποιό Φινέα Ο’ Κόνελ. Στην Ελλάδα, στο twiteer διαβάζουμε σχόλιο 18χρονης που αναφέρει πως «Η Μπίλι Αιλις με τον αδελφό της πήραν 4 Grammys, εγώ με τον δικό μου λέμε να πάμε Σκλαβενίτη το απόγευμα»…

Εχοντας από τα 14 τον πλήρη έλεγχο της δουλειάς της

Τι είναι αυτό όμως, που κάνει την σχεδόν αγέλαστη, σοβαρή αυτή μικρή, τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα, με ένα κοινό όλων των ηλικιών παθιασμένο σα να ναι πιστοί της; Η Μπίλλι Αιλις ξεχωρίζει γιατί δεν ακολουθεί κανένα μουσικό trend, στέκεται σε τεράστια απόσταση με το ποπ mainstream,  αλλά κάνει την δική της μουσική, με προσωπικό ύφος και αισθητική, με σουρεαλισμό, μελαγχολία, πικρό χιούμορ και τόσο φορτισμένες ερμηνείες, όπου ένα εφηβικό πάρτι που μόλις σχόλασε ακούγεται σαν υπαινικτική θρηνωδία για το οριστικό τέλος της αθωότητας, η μια χυλόπιτα από ένα αγόρι ακούγεται σαν αναστεναγμοί θλίψης για την συνειδητοποίηση της απολυτής απογοήτευσης που έχει να περιμένεις απ τον έρωτα. Έχει μόνη της τον έλεγχο της δουλειάς της, αρκούμενη να τον εκχωρήσει σε οποιαδήποτε με όποιο κύρος και ισχυρή στην μουσική βιομηχανία. Δεν είναι τσαχπίνα, σεξουαλική, χαριτωμένη, τολμηρή, με αισθησιακά ντυσίματα και χορούς εκμαυλιστικους και όλο νεανικότητα. Είναι λιτή, αυστηρή, κάποτε μακάβρια, απέχοντας έτη φωτός από τα συνηθισμένα εφηβικά στερεότυπα.

Η αγάπη της για τα Ιαπωνικά horror manga φαίνεται εκτός απ το ντύσιμο της, στα video της. Άλλωστε έχει συνεργαστεί με τον κορυφαίο Γιαπωνέζο εικαστικό Takashi Murakami, που τη μεταμόρφωσε σε ένα αλλόκοτο, τερατώδες κορίτσι – αράχνη, που τρομοκρατούσε ωραία, φρέσκα λουλουδάκια! Το μεγάλο αμερικανικό κοινό της στην εφηβεία, τα παιδιά του high schools που η κύρια δεξαμενή καταναλωτών της μουσικής βιομηχανίας, μοιάζει να λατρεύει την Μπίλλι Αϊλις και τον αδελφό της, τον Φινέα. «Δεν τραγουδά! Δεν έχει ωραία φωνή! Και όσοι την λατρεύουν θέλουν να φαίνονται περίεργοι» λέει μια 16χρονη αφροαμερικανίδα, που λατρεύει την ραπ και δεν συγχωρεί την επικριτικότητα της Μπίλλι απέναντι τους σταρ – εκπροσώπους της. Δεν είχε δίκιο; «Υπάρχει διαφορά, όμως, ανάμεσα στην αφήγηση μιας ιστορίας και στο να λες ψέματα για τον εαυτό σου σε ένα κομμάτι. Υπάρχουν άπειρα τραγούδια στο ραπ που απλά λένε ψέματα… ”Έχω το AK-47 μου και θα σας γ@@ήσω”, λέει κάποιος. Τι; Αφού δεν έχεις όπλο. ”Όλες οι σκύλες μου”, λέει ο άλλος. Αυτό είναι σκέτη πόζα» είχε πει. Λοιπόν; Οι σταρ της ραπ δεν είναι ποζεράδες που καυχιούνται για όπλα και έχουν μια σεξιστική και υποτιμητική άποψη για τις γυναίκες, επιμένω.

«Αν κοιτάς από την ευνοϊκή σου θέση, ως λευκή, ξανθούλα, που η δυσκολία σου είναι πως δεν είχε πισίνα το σπίτι σου στο ΛΑ, μπορεί» μου λέει η μικρή απαξιώνοντας με, πλήρως ενώ δεν είμαι ούτε ξανθούλα, ούτε με βίλα στο ΛΑ! 

Με τους γονείς να κοιμούνται στο πάτωμα

Όμως, η Μπίλλι με λαχανί φωσφοριζέ πλέον μαλλιά και τεράστια πράσινα νύχια, ντυμένη όλη Chanell αλλά με μάσκα στο πρόσωπο της και αθλητικά, σα να παίζει σε κάποιο horror manga, έσπασε όλα τα ρεκόρ στα Grammy  κατακτώντας τα τέσσερα κορυφαία βραβεία, στη μικρότερη ηλικία που έχει υπάρξει στην ιστορία των βραβείων, για τα τραγούδια που ηχογραφεί με τον αδελφό της, τον Φινέα στο δωμάτιό τους, στο σπίτι των γονιών τους στο Χάιλαντ Παρκ του Λος Άντζελες. «Δεν κάναμε αυτό το άλμπουμ για να κερδίσουμε το Grammy. Γράψαμε για την κατάθλιψη και τις σκέψεις αυτοκτονίας αλλά και την κλιματική αλλαγή», είπαν τα δυο αδέλφια για να συμπληρώσουν πως «στεκόμαστε εδώ μπερδεμένοι και ευγνώμονες». Τα παιδιά αυτά, μεγάλωσαν σε καλλιτεχνικό περιβάλλον στην καρδιά του Λος Άντζελες, με γονείς που αγωνίζονταν να τα βγάλουν πέρα, ως άσημοι ηθοποιοί, βοηθοί σεναριογράφοι, κάποτε τραγουδιστές σε μικρά μπαράκια.

Σε ένα σπίτι πολύ μικρό, στο πανάκριβο ΛΑ, οι γονείς κοιμούνται, ακόμα, σε ένα στρώμα στο σαλόνι για να είναι πιο άνετα τα παιδιά τους. Η Μπίλλι ζει, ακόμα, μαζί τους και θα συνεχίσει τουλάχιστον ως την ενηλικίωση της, που στην Αμερική είναι στα 21 χρόνια. Με δασκάλους χορού και μουσικής, ενθάρρυνση των παιδιών να εκφραστούν, βοήθεια σε ότι επιθυμούσαν να κάνουν, οι δυο γονείς, με τα μικρά ρολάκια σε σειρές και B movies είδαν την Μπίλλι να κατακτά νωρίς την διασημότητα και δεν ήξεραν πως να διαχειριστούν όλο αυτό που συνέβαινε στις ζωές και των τεσσάρων τους.  «Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ σταρ» λέει το φαινόμενο της μουσικής Μπίλλι σε συνέντευξη της στο περιβόητο «Rolling Stone», «ήταν σκληρά εργαζόμενοι και πάντοτε ευχόμουν να μπορέσουν να κάνουν κάποια στιγμή μεγάλη καριέρα. Δεν έγινα διάσημη επειδή ήταν κι εκείνοι διάσημοί. Δεν έγιναν καθόλου έτσι τα πράγματα». Στην ίδια συνέντευξη της, σχολίαζε τα ρούχα που της στέλνουν πια ως δώρο διάφοροι σχεδιαστές και το ότι δεν χωράνε στις ντουλάπες του σπιτιού τους, επειδή εκεί, πρεπει να χωρέσουν τα ρούχα τους και οι γονείς της και ο αδελφός της. «Οι άνθρωποι που μου στέλνουν αυτά τα πράγματα δεν συνειδητοποιούν ότι μεγάλωσα φτωχικά και δεν ζω σε ένα πλούσιο, μεγάλο σπίτι που να τα χωράει όλα», γελούσε η Μπίλλι. Και αυτή η μικρή, δεν συνηθίζει να γελά συχνά. Ούτε καν να χαμογελά!

Κατάθλιψη, αυτοχειρικές διαθέσεις

 «Ήμουν τόσο δυστυχισμένη την περασμένη χρονιά», δήλωσε η 18χρονη ποπ σταρ στην δημοσιογράφο και παρουσιάστρια Gayle King, μετα τα Grammys,  «που πίστευα ότι δεν θα καταφέρω να κλείσω τα 17 μου χρόνια». Το άγχος που την προκαλούσε η αλλαγή, το ότι την αναγνώριζαν στον δρόμο, όπου κι αν πήγαινε, η τόσο ξαφνική, τεράστια φήμη και η απώλεια των παλιών της φίλων την είχε κάνει να χάσει κάθε χαρά. Παραδέχτηκε ότι είχε σκεφτεί μέχρι και την αυτοκτονία. Στα πλαίσια της μεγάλης περιοδείας της, στα μέσα του 2018, φτάνοντας στο Βερολίνο, το μόνο που θυμάται είναι «… να κλαίω διαρκώς επειδή το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς θα δώσω τέλος στη ζωή μου»! Κατά τα άλλα, αλλάζει συνεχώς χρώμα και μήκος στα μαλλιά της,  πάσχει από σύνδρομο Τουρέτ, έχει ήδη, κάνει εξώφυλλο στην Vogue και έχει δώσει συνεντεύξεις σε όλα τα μεγάλα περιοδικά και στην Έλεν Ντετζένερις που την αντιμετώπισε ως μεγάλη ντίβα.

Μα είναι πολύ καλή με τους θαυμαστές της, προσπαθώ ακόμη μια φορά με την 16χρονη αφροαμερικανίδα μαθήτρια. Έχει πει «τους πιάνω από τον ώμο και τους εκλιπαρώ να φροντίζουν και να αγαπάνε τον εαυτό τους, γιατί μπορεί να έρθει μια στιγμή που θα έχουν φτάσει σε σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή». «Λευκή μουσική, λευκές ψεύτο – ευαισθησίες. Period» μου λέει και μου το κόβει οριστικά. “Oh, I hope some day I’ll make it out of here, even if it takes all night or a hundred years,need a place to hide, but I can’t find one near, wanna feel alive, outside I can fight my fear” που θα τραγουδούσε και η lovely Μπίλλι…

To κείμενο της Αλεξάνδρας Τσόλκα, κάπως έτσι, βρίσκεται στο περιοδικό DOWN TOWN Greece, που κυκλοφορεί κάθε πρώτο Σάββατο του μήνα, με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στα περίπτερα