Στο αχανές Καζακστάν, με τις πεδιάδες, τις τούντρες, τις στέπες, τις τάιγκα, τα βραχώδη φαράγγια, τους λόφους, τα χιονισμένα βουνά και τις ερήμους, υπάρχει ένας άνδρας, ο Γιούρι Τολόισκο. Αυτός, που λέτε, είναι πρωταθλητής bodybuilder, δυνατός και γερός άνδρας, σε ένα μέρος, εξωτικά αλλόκοτο για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, με πολλές γλώσσες, διαφορετικές φυλές, παράξενο καθεστώς και συνήθειες. Κάποτε γνώρισε την Μάργκο! Την ερωτεύτηκε με τη πρώτη ματιά! Ήταν μαζί για σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά, στους 8 μήνες σχέσης, αποφάσισαν να παντρευτούν! Γι’ αυτόν ήταν η τέλεια γυναίκα! Καλλονή! Μοντέρνα! Αισθησιασιακή, αλλά τόσο κυρία σε συμπεριφορές εκτός του κρεββατιού τους. Υπάκουη, τρυφερή, χωρίς απαιτήσεις, όλο αποδοχή, πάντα έτοιμη για σεξ και περιπτύξεις, σε αναμονή της ικανοποίησης του. Και εκείνος, ω, ναι, την πρόσεχε πολύ! Έμαθε να της μαγειρεύει το αγαπημένο της φαγητό. Να την προσέχει συνέχεια και να μην κάνει τίποτα χωρίς αυτήν. Ακόμη και τα παπούτσια της να της δένει ή να διαλέγει μαζί της τα ρούχα της. Έγιναν ένα ζευγάρι που σάρωνε στα social media για τις ειδυλλιακές εκδρομές και την υπέροχη, όλο αρμονία καθημερινότητά τους. Η ιδανική αγάπη τους έγινε πρωτοσέλιδη ιστορία και ο ειδυλλιακός τους έρωτας, εκπομπή στην τηλεόραση. Το ωραίο και δυνατό αρσενικό και το υπέροχο θηλυκό, το τόσο τέλειο που έμοιαζε με πλαστική κούκλα! Και τέτοια ήταν στα αλήθεια η Μάρκο! Μια πλαστική κούκλα του σεξ, μοντέρνας τεχνολογίας!
Ο Γιούρι φωτογραφίζει συνεχώς τις στιγμές με την πλαστική κούκλα, την αγαπημένη του Μάρκο και ανεβάζει σα σε ηλεκτρονικό φωτορομάντζο, τη ζωή τους! Ο κόσμος αντιδρά με like, share και κόκκινες καρδούλες. Οι προετοιμασίες του γάμου, το τι θα φορέσει η νύφη, ποιοι θα είναι οι κουμπάροι γινεται θέμα δημοσιότητας, δημοσίου λόγου και συχνά αντικείμενο χλευασμού. Εκείνος λέει πως η Μαραγκό στους διαδικτυακούς λογαριασμούς της, μετά από ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα στους δυο τους, πήρε τόσα αρνητικά σχόλια για την εμφάνιση της, που της δημιούργησαν κόμπλεξ και την ανάγκασαν να κάνει επέμβαση αισθητικής διόρθωσης. Οι φίλες της, όλες απ το διαδίκτυο ήταν μαζί της και στο χειρουργείο και στις πρόβες νυφικού. Ο διεθνής τύπος ασχολείται με αυτό το έτοιμο να παντρευτεί ζευγάρι, ενώ κάποιοι χαρακτηρίζουν τον Γιουρι, «φρικιό». Και τώρα ας σκεφτούμε, έναν πλανήτη σε καραντίνα! Την εκδηλωμένη μας φοβία για τον άλλον. Το φόβο των αγγιγμάτων, των φιλιών, των αγκαλιών. Τη απέραντη ερημιά των πόλεων μας. Την απουσία ανθρώπινης φωνής αν δεν είναι σε οθόνη η τηλεφωνική γραμμή. Το κενό της μέρας χωρίς καμία παρουσία. Ας σκεφτούμε και τη μοναξιά ενός άνδρα που θύμα ο ίδιος των δικών του ναρκισσιστικών ελλειμμάτων ζητά ως ταίρι, μια σιωπηλή, υποταγμένη, τέλεια στην εμφάνιση, χωρίς ελαττώματα, χωρίς καμία «ανθρωπιλα» γυναίκα. Μια γυναίκα να τον αποδέχεται, έτσι όπως πραγματικά είναι, να μην αμφισβητεί τον ανδρισμό και την δύναμη του, να μην τον κρίνει, να μην γκρινιάζει, να μη κοιτάει άλλους, να μην αδιαθετεί μια φορά το μήνα, να μην έχει τρίχες που φυτρώνουν κι αγκυλώνουν, πώρους στη μύτη, κακοσμία, φτερνίσματα, απαιτήσεις για ικανοποίηση, δικά της γούστα για το ντύσιμο, το φαγητό, τα ταξίδια, τη διασκέδαση, το αρωματικό χώρου. Να μην κοιτά άλλους άνδρες, να μην τον απατήσει ποτέ, να μην έχει φίλες να τον σχολιάζουν, πίσω απ την πλάτη του, ή πεθερά να ανησυχεί για εκείνη. Ένα ανδρείκελο, μια μαριονέτα, ένα ομοίωμα ανθρώπου.
Και εκείνος; Ένας μυώδης Πυγμαλίωνας, όχι βασιλιάς, ή γλύπτης, ούτε στην ολόχρυση Κύπρο την φιλημένη από τη θάλασσα, αλλά στο άγριο Καζακστάν, να ερωτεύεται ένα γυναικείο άγαλμα όχι από ελεφαντόδοντο αλλά από πλαστικό και παράξενες οπές γεμισμένες αφρολέξ και μαλακή σιλικόνη! Ο μυθικός Πυγμαλίων, φέρονταν στο άγαλμα σα σε κανονική γυναίκα και δεν μπορεί να συνεχίσει μια ζωή ανθρώπινη, ούτε το νησί του να κυβερνήσει. Λυπήθηκε η Αφροδίτη και ζωντάνεψε το άγαλμα. Ο δημιουργός νυμφεύθηκε το ζωντανό ελεφαντόδοντο, με τα χρυσά τελειώματα, που ονόμασε Γαλάτεια, απέκτησε μια κόρη και έναν γιο, τον Πάφο και ζήσανε μαζί στο υπέροχο νησί. Ποιος ξέρει στη σάρκινη εκδοχή της η Γαλάτεια αν συνέχισε να είναι το ιδανικό, ή με τις ρυτίδες της, το χρόνο να περνά, τη βαρύτητα να χαλάει τα αγαλμάτινες κάποτε γραμμές της, ο ήχος της φωνής της, η χροιά της, οι συζητήσεις της, διέψευσαν τις προσδοκίες του Πυγμαλίωνα, που η τέλεια γυναίκα μόνο δικό του κτήμα και δημιουργία μπορούσε να είναι. Εικόνα και όχι σάρκα. Ακινησία και όχι ζωηράδα. Άχρονη και όχι ζωσμένη απ τις ώρες, να εχθρεύονται τη νιότη, σε μια κλεψύδρα αόρατη να μετρά πόσο πιο κοντά έρχεται η φθορά και ο θάνατος.
Ο Γιούρι ειδοποιεί στα social media πως ο γάμος αναβάλλεται, λόγω κορωνοϊού. Όχι, η Αφροδίτη δεν εμφανίστηκε στην πρωτεύουσα της μεγαλύτερης περίκλειστης χώρας του κόσμου, στην Αστάνα, που τον περασμένο Μάρτιο, μετονομάστηκε σε Νουρσουλτά προς τιμήν μεγάλου μονάρχη! Δεν ζωντάνεψε η Μάργκο, η κούκλα του σεξ και απόρριψε τον Πυγμαλίωνα – Γιούρι! Και ο κόσμος κάνει βοή γύρω τους. Και όλοι χαζεύουν το ζευγάρι και βγάζουν μαζί τους φωτογραφίες ή κάνουν αστεία ή ρίχνουν μια ματιά στους λογαριασμούς. Και άλλοι λένε πως ο Γιούρι τα κάνει όλα αυτά για να γίνει διάσημος και για τα like. Και τίποτα αστείο δεν έχει αυτή η ιστορία, πέρα από μια τεράστια θλίψη, για την ανθρώπινη μοναξιά, την ανικανότητα επικοινωνία με το συναίσθημα και την μίμηση του σχήματος των αισθημάτων. Και όχι, δεν ζήσαν αυτοί καλά και εμείς, μ αυτά και μ αυτά, καλύτερα…