Η Χαρά Θωμά και ο Χρήστος Ανδρέου είναι οι γονείς του Αντωνάκη, που ολοκληρώνει τη θεραπεία του στο Boston Children’s Hospital, για νικήσουν, όλοι μαζί, μια οικογένεια – γροθιά, τη νωτιαία μυϊκή ατροφία. Εκείνο το απόγευμα, της μεγάλης αμερικάνικης γιορτής του Thanksgiven, η Αμερική σταματά να δουλεύει για λίγο και μαζεύεται γύρω από γιορτινά, γελαστά τραπέζια. Η Ελένη Βιδάλη και ο άνδρας της, ο Κώστας, έχουν στο φωτεινό τους σπίτι, καλεσμένη την οικογένεια Θωμά και φίλους, για μια μέρα διακοπής των επιούσιων αγώνων. Ελληνικά, σταυρωτά φιλιά, ηχηρά γέλια και όχι αγγλοσαξονικής πιο μετρημένης εκφραστικότητας. Και στο κέντρο ο Αντωνάκης, να μη μας χάνει από τα μάτια του, να παρακολουθεί τα πάντα, να κάνει νοήματα με το βλέμμα, να μη σηκωθεί η Ελένη και δεν τη βλέπει, ή να στέλνει φιλιά στην κόρη της, την Κυριακή. Σκούρο, σχεδόν μαύρο, το βλέμμα του, με μεγάλες, να ρίχνουν λαμπερές σκιές στο πρόσωπο, βλεφαρίδες. Γελάνε τα μάτια του. «Ολες οι Αμερικάνες, μου λένε για τις βλεφαρίδες του!» καμαρώνει η μανούλα του και ξαφνικά με κοιτά όχι στα μάτια αλλά στη καρδιά μου κέντρο και μου λέει σοβαρά, «Πέντε μήνες ήταν στην εντατική, πέντε! Αυτό το μωρό, που βλέπεις». Πέντε! Η απαιτητική νοσηλεία του Αντώνη, η καθημερινότητα που χρειάζεται ειδική γνώση, καλύπτεται από την ρουτίνα πια των γονιών που το έχουν κάνει τρόπο ζωής αλλά και με τις γνώσεις του πατέρα του Χρήστου, που έχει σπουδάσει Νοσηλευτική στην Μεγάλη Βρετανία. Ολη τους η ζωή είναι αφοσιωμένη στο παιδί τους και δεν υπάρχει κόσμος, παρά μόνο στο συμπαντικό πρόσωπο του.
Η Κύπρος, με την Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας αποφασισμένη για να γίνει καλά ο Αντώνης, ανέλαβε όλα τα έξοδα
Η Βοστώνη έχει ακόμα καλό καιρό, δεν έχουν πιάσει τα μεγάλα, εκείνα, ανυπόφορα για τα μεσογειακά μας κορμιά κρύα. Ο Αντώνης είναι κάθε μέρα στο νοσοκομείο, όπου μάλιστα συναντιέται με τον Παναγιώτη Ραφαήλ από την Ελλάδα, που δίνουν τον ίδιο αγώνα ζωής. Γυρνάνειστο μικρό διαμέρισμα της πανάκριβης πόλης. Και ετοιμάζονται για την επάλειψη της επόμενης μέρα. Τώρα, ευχαριστιέται την παρέα, κοινωνικός και χαρούμενος. Θέλει να δει τα ψαράκια στο ενυδρείο. Θα φάει με την παροχέτευση του, δεν θα μπορέσει να κοιμηθεί από τη χαρά να είναι σε κόσμο και θα κουραστεί, σαν όλα τα παιδάκια, νωρίς. Οι γονείς θα γευματίσουν εναλλάξ στο μεγάλο τραπέζι. Είναι, μέσα στο πνεύμα της γιορτής Ευχαριστιών. Η ευγνωμοσύνη τους είναι ανεξάντλητη για την Κυπριακή κυβέρνηση και για την Γενική Διευθύντρια Υπουργείου Υγείας, την δρ. Χριστίνα Βασίλειου Γιαννάκη, η οποία ανέλαβε το θέμα της δαπανηρής νοσηλείας του Αντώνη και το έφερε σε πέρας, σώζοντας στην ουσία την ζωή ενός παιδιού. Τι σπουδαιότερο πράγμα μπορεί να γίνει από έναν άνθρωπο, εκτός απ αυτό! Είναι αυτή που κανόνισε να βρεθεί ο Αντώνης και η οικογένεια του, στην Βοστώνη, με ειδική νοσηλεύτρια συνέχεια μαζί του, να κάνει τις θεραπείες, που κοστίζουν 400.000 δολάρια ο κύκλος και να επιστρέψει με ειδικά διαμορφωμένο ως ασθενοφόρο τζετ. Είναι εκείνη η γυναίκα, που μπροστά στη ζωή ενός παιδιού, δεν υπολόγισε τίποτα και κανέναν και κατάφερε σήμερα ο Αντώνης να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας παρέας, φωτεινός, χαϊδεμένος και να μπορεί να χαμογελά! Και όλα αυτά χάρη σε μια γυναίκα…
Η δρ. Χριστίνα Βασιλείου Γιαννάκη: ο άγγελος του Αντώνη, μια γεμάτη ανθρωπιά γυναίκα
… Η δρ. Χριστίνα Βασιλείου Γιαννάκη, έχει ένα σπουδαίο βιογραφικό, με εκπαίδευση και σπουδές σε Αίγυπτο, Ελλάδα, Σουηδία, συγγραφικό έργο και ως γενική διευθύντρια του Κυπριακού υπουργείου υγείας έχει αναλάβει μια σειρά από πρωτοβουλίες για να κάνει έργο που θα απαλύνει οδύνες και θα διευκολύνει την προσπάθεια για υγεία. Όμως, το θέμα του Αντώνη Ανδρέου και το ότι μπήκε η ιδιά μπροστά για να καλύψει η Κύπρος όλα τα έξοδα που χρειάζονται για να κερδίσει την ζωή του, είναι αυτό, που παραμερίζει όλη τη καριέρα, τις επιτυχίες, τα επιστημονικά επιτεύγματα, την πολιτική διάκριση, την μεγάλη παιδεία και τις γνώσεις. Γιατί αυτή της η αποφασιστικότητα για να σωθεί ένα παιδί, την παίρνουν απ τα γραφεία και τα ιατρεία και την βάζουν στη συνείδηση μας σε εκείνη την σφαίρα των αγγέλων. Το όνομα της Χριστίνας βασιλείου Γιαννάκη, συζητιέται στον ελληνισμό της Βοστώνης, που αγκάλιασε τον Αντώνη και τον γονείς του, με ζεστασιά, για να μην αισθανθούν μονοί τους σε έναν αγώνα, σε ξένο τόπο και απ τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Βοστώνης κ. Μεθόδιο, που είναι η ανθρώπινη απόδειξη της ιεροσύνης που σκύβει, ακούει, νιώθει, συμπονά και οδηγεί το ποίμνιο του.
Ο Αντώνης μπορεί να χαμογελά και «…μονάχα το χαμόγελό σου ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ. Κράτησέ με» – Γιάννης Ρίτσος
Πολλά τα ευχαριστώ που σε λίγες ώρες συζήτησης είπαν η Χαρά και ο Χρήστος για την Κυπριακή Δημοκρατία και την Χριστίνα Βασιλείου Γιαννάκη και βλέποντας τον αξιολάτρευτο μας Αντώνη, να μπορεί να χαμογελά ανάμεσά μας και να κοιτάει κατάματα την ζωή, νικητής της μεγάλης του μάχης, οφείλουμε και εμείς να προσθέσουμε σ αυτές τις ευχαριστίες και τις δίκες μας. Να σε έχει ο Θεός, γερή, κυρά που έσωσες ένα παιδί. Που αρκεί αυτό για ελπίδα σ όλη την ανθρωπότητα και για πίστη στα όμορφα, κάποτε καλά κρυμμένα, τρυφερά στοιχεία της ανθρωπιάς μας. Και να, ο Αντώνης χαμογελά! «…Μονάχα το χαμόγελό σου ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ. Κράτησέ με» έλεγε ο Γιάννης Ρίτσος και να που γαντζωνόμαστε όλοι απ αυτό το γλυκό χαμόγελο του νικητή μας, του Αντώνη…