Τζιότι Κουμάρι: 15 ετών, 45 κιλών, φτωχή, κατώτερης κάστας έγινε εικόνα της αντίστασης στην απελπισία

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

«…Το καναρίνι, κίτρινο πουλί, πέταξε με το κίτρινό σου σάρι. Δεν υπάρχουν πια χλοερά δάση στα χωριά. Το δικό μας χωριό μας το πήρε ο άνεμος…» από ποίημα του  RAMES PURAKAYASTHA, από την Βεγγάλη σε μετάφραση Κλεοπάτρας Λυμπέρη.

Ινδία! Εκεί που οι κάστες έχουν ισχύ, πέρα από νόμους και λογική. Οι καθαροί, οι αμόλυντος, αυτοί που οφείλουν να μένουν χωρίς αναμείξεις και που το χρώμα του δέρματος, είναι το βασικό στοιχείο της  κοινωνικής ταξινόμησης! Και είναι η ποινή σου, ή η απόλυτη ασυδοσία σου, ανάλογα σε ποια κάστα ανήκει, γιατί το Ντάρμα, δηλαδή, την παγκόσμια ισορροπία, τον νόμο και την τάξη του σύμπαντος, δεν μπορείς να το αλλάξεις! Πρεπει να σκύψεις κεφάλι και να υπομένεις ελπίζοντας πως στην επόμενη ζωή, σύμφωνα με τις Βέδες, θα έχεις καλύτερο κάρμα. Η 15χρονη της ιστορίας μας, όμως, η Τζιότι Κουμάρι έδειξε πως αυτή, ανήλικη, χαμηλής κάστας, γυναίκα που είναι κάτι ακόμα πιο ταπεινό και απ την τελευταία κάστα της κοινωνικής ιεραρχίας, για να επιβιώσει, έκανε εκείνο που μόνο οι απελπισμένοι το κατακτούν και οι άλλοι τους βαφτίζουν ήρωες!  

Το κορίτσι της ιστορίας μας, δούλευε με τον πατέρα της, πολύ μακριά, από το φτωχικό αποδεκατισμένο της χωριό, για να μπορέσουν να μαζέψουν λεφτά, να στείλουν στην οικογένεια τους που, που ζούσε πολύ κάτω απ τα όρια της φτώχειας, στην άκρη της μεγάλης πείνας. Ζούσαν στο Νέο Δελχί, σε αυτοσχέδια παράγκα και προσφέραν τα φτηνά εργατικά τους χέρια για δουλειές που άλλοι θα αρνιόντουσαν να κάνουν. Σχεδόν άστεγοι, ξεμένουν από δουλειά και χρήματα με την καραντίνα, να μην τους αφήνει ούτε να σταθούν στη τεράστια περιοχή του Δελχί των 14.000.000 κατοίκων, με τους αστυνομικούς και τις στρατιωτικές μονάδες καταστολής να χτυπούν αλύπητα, όποιον έβρισκαν στον δρόμο. Κάπου εκεί και κάπως έτσι, ο πατέρας της Τζιότι τραυματίζεται κιόλας. Η καραντίνα στην Ινδία για να μην εξαπλωθεί ο Covid-19, ανάκοψέ την ασθένεια, αλλά έφερε πείνα σε εκατομμύρια ανθρώπους που εξαρτώνται από τα μεροκάματα μόλις για να φάνε κάθε μέρα. Έπειτα από αρκετές εβδομάδες, κατακραυγής και επικρίσεων, η κυβέρνηση επέτρεψε ξανά τις διαδρομές τρένων και λεωφορείων, για όσους εσωτερικούς οικονομικούς μετανάστες δεν είχαν επιστρέψει στα μακρινά χωριά τους, περπατώντας μες σε εχθρότητα και αντιμετωπίζοντας μάνικες με μεγάλη πίεση νερού για να τους σπρώχνουν μακριά ή ραντίσουμε με αντισηπτικά από ειδικά αυτοκίνητα.  Η Τζιότι και ο πατέρας της όμως, δεν είχαν την επιλογή να περιμένουν. Οι δρόμοι ήταν ερημικοί και οι δυο τους έδιναν στόχο, όπου και να προσπαθούσαν να βρουν μια άκρη να προφυλαχθούν απ τη μέρα, τη νύχτα, τον ιό, τα κλομπ. Και η 15χρονη, αποφασίζει το αδύνατον…

Μες στην απελπισία η Τζιότι βάζει τον πατέρα της που δεν μπορεί να κινηθεί στη σχάρα απ το κακοπαθημένο, σκουριασμένο ποδηλατάκι της, που είχε βρει στα σκουπίδια. Τυλίγει το σάρι της γύρω της και καλύπτει το κεφάλι της. Χωρίς λεφτά και τροφή ξεκινά μια διαδρομή 1.200 χιλιόμετρων, για το φτωχικό σπίτι στο χωριό, που φαντάζει πια παραδείσιο και μέρος σωτηρίας! Είναι 45 κιλά και κουβαλά έναν ενήλικο άνδρα. Ποδηλατεί όλη τη μέρα και όσο αντέχει τη νύχτα. Κάποτε εξουθενωμένη ξεκουράζεται σε χωράφια, κάτω από δέντρα αλλά δεν προλαβαίνει να κοιμηθεί. Συνεχίζει να κάνει πετάλι, σχεδόν όρθια πάνω στο σαραβαλιασμένο ποδήλατο. Έχουν κάτι μπισκότα μαζί τους. Μ αυτά τρέφεται και λίγο και λίγο, ώσπου ο μαραθώνιος, υπεράνθρωπος αγώνας της μαθεύεται, λίγο πολύ από στόμα, σε στόμα. Οι άνθρωποι στις πόλεις και στα χωριά που περνάει η Τζιότι Κουμάρ, βγαίνουν απ τα σπίτια τους και της προσφέρουν φαγητό, φρούτα, νερό καθαρό και χυμούς. Δε προλαβαίνει να καταλάβει τι γινεται γύρω της. Ευγνωμονεί τους φτωχούς σαν και την ίδια και συνεχίζει… και συνεχίζει… Κάνει ποδήλατο για 7 μέρες και 7 νύχτες. Το χωριό! Η μάνα της! Τα αδέλφια της! Να φτάσει! Να πάει τον πατέρα της γερό πίσω! Να ξεκουραστεί! Να λουστεί! Να κοιμηθεί… Και συνεχίζει το πετάλι…

Η 15 ετών και 45 κιλών Τζιότι, φτάνει απογευματάκι στο Σιρχούλι της επαρχίας Μπιχάρ. Έχει διασχίσει με όλες της τις δυνάμεις μια διαδρομή απ την Αθήνα, σχεδόν στο Κίεβο! Η έφηβη, η γυναίκα, η φτωχή, η κατώτερης κάστας, η πεινασμένη, η προορισμένη μόνο για κατώτερες δουλειές έχει μια καρδιά λιονταριού που δεν βρυχάται έτοιμη να κατασπαράξει την αδικία, αλλά ποδηλατεί για να σώσει τον πατέρα της και να χαθεί στην αγκαλιά της μάνας της. Η Τζιότι είναι όλοι οι φτωχοί, όλοι οι αδικημένοι, όλες οι γυναίκες της γης αυτής, που δίνουν αγώνα για να επιβιώσουν κάθε μέρα και κάνουν αδύνατον να συμβαίνει. Σωθήκαν. Τακτοποίησε το σαραβαλάκι της, καλά, με τρυφερότητα, σε ένα υπόστεγο του σπίτι της. Και κοιμήθηκε…

Όσο η Τζιότι κοιμόταν η ιστορία της έκανε τον γύρο του κόσμου. Οι φωτογραφίες της απ το δρόμο είχαν κυκλοφορήσει στους κολοσσούς της παγκόσμιας ενημέρωσης. Η Ιβάνκα Τραμπ έκανε ένα εγκωμιαστικό σχόλιο για το κουράγιο και τη δύναμη της 15χρονης. Τα social media βρυχήθηκαν. Ανάμεσα τους και ο Ομάρ Αμπντουλάχ, πρώην πρώτος υπουργός του Τζάμου και Κασμίρ, που στο Twitter, εξοργίζεται: «εξυμνούνται η φτώχια και η απελπισία της, λες και η Τζιότι έκανε ποδήλατο για 1.200 χιλιόμετρα επειδή της άρεσε. Η κυβέρνηση την εγκατέλειψε, αυτό δεν μπορούμε να το διαλαλούμε ως επίτευγμα», γράφει. «Εδώ δεν έχουμε κάποιο επίτευγμα υπεροχής. Είναι ένας άθλος που πυροδοτήθηκε από την απελπισία, η οποία προκλήθηκε από την αναίσθητη στάση της κυβέρνησης», δηλώνει και ισχυρός άνδρας της Ινδικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κάρτι Τσινταμπάραμ.  

Όταν η Τζιότι θα ξυπνήσει, θα βρει μια ορδή από τηλεοπτικά συνέργεια, δημοσιογράφους και φωτογράφους να την περιμένουν. Τι γνώμη έχει τη δήλωση της Ιβάνκα Τραμπ για εκείνη και τι που η Ινδική Ποδηλατική Ομοσπονδία την θέλει για μέλος και αθλήτρια; Η Τζιότι δεν είχε να τους πει τίποτα. Απλά την χαροποιεί η εκτίμηση του κόσμου. Ο πατέρας της μόνο, ο Μόχαν Πασουάν, ντροπαλά, είπε πως «στην αρχή δεν ήθελα. Είναι μικρή, μόνο 15 χρονών και αδύνατη. Έκανα λάθος. Μου είπε να καθίσω στο ποδήλατο και να μην δίνω σημασία στο τι θα έλεγε ο κόσμος»… Φτωχή; Κατώτερης κάστας; Μικρή; Υποσιτισμένη και αδύνατη; Γυναίκα; «Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεων του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο» έλεγε ο μέγας Ινδός, ο Μαχάτμα Καραμτσάν Γκάντι. Έτσι, η Τζιότι Κουμάρι είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος…