Greek tv: η φυλή των αγέραστων παρουσιαστών

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ακόμα και το Play Boy φωτογράφισε, σου λέει, για πρώτη φορά στην ιστορία του, υπέρβαρο, χορταστικό μοντέλο και έκανε σουξέ. Το ημερολογίων των ελαστικών που απεικονίζει πάντα τις γυναίκες στο ιδανικό τους, επίσης, έκανε αφιερωματική έκδοση με παχουλές γυναίκες. Η διεθνής φίρμα πόθου εσωρούχων των γυναικών όλου του πλανήτη φωτογραφίζει ένα μοντέλο της, εξωγήινα υπέροχα, σαν φτιαγμένο από σπέσιαλ χολιγουντιανά εφέ, αφήνοντας αρετουσάριστο το αγαλματένιων αναλογιών κορμί, ώστε να φαίνονται οι ραγάδες της κανονικότητας του μοντέλου. Εκατομμύρια γυναικών ανακουφίζονται σε όλο τον κόσμο, γιατί, ναι, τα γυναικεία σώματα, κάνουν ραγάδες και πώς να το κάνουμε τώρα! Εδώ μάλιστα η ύπαρξη τους υπογραμμίζει την τελειότητα του συνόλου, σαν μια υπενθύμιση σάρκινη, σαν υπογράμμιση ανθρώπινή μια απόκοσμα γοητευτικής ύπαρξης, που όμως είναι φτιαγμένη όπως όλες μας, από ιστούς, οστά και πολύ βιοχημεία. Ακόμα οι μεγαλύτερες σταρ του πλανήτη, αφήνουν τον εαυτό τους φυσικό και γοητεύουν, ενώ όσες έκαναν πολλά μποτοξ και έχασαν κάθε εκφραστικότητα, μετανιώνουν δημοσίως, όπως η Κορτνεϊ Κοξ, ή η Νικόλ Κίτμαν. Τα πρότυπα επαναορίζονται και γίνονται πιο γήινα. Αν δούμε και δε στην αμερικανική τηλεόραση το τι συμβαίνει, τόσο στη ψυχαγωγία, όσο και στην ενημέρωση, οι γυναίκες είναι κανονικές, κάθε ηλικίας, με ρυτίδες και ελαττώματα και ξεχωριστές σε μαλλιά, οδοντοστοιχίες, μύτες, χτενίσματα, σκελετούς προσώπων! Όχι, εδώ όμως! Εδώ το μοντέλο, παραμένει, ίδιο και απαράλαχτο απ τις πρώτες μέρες της ιδιωτικής τηλεόρασης, που όλοι χάζευαν το καινούργιο, μέσα από απενοχοποιημένες τότε τσαχπινιές, μινάκια, ελευθερίες και ελευθεριότητες, χαζομάρες και αφελή νεανικότητα. Κάμποσες δεκαετίες μετά, η μεσόκοπη πλέον, τηλεόραση, συνεχίζει με τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, τις εξωφρενικές πια συνήθειες της, αρνούμενη να αποδεχτεί πως έχει προ πολλού ξεπεράσει την εφηβεία της.

Με το ίδιο απορημένο ύφος όλες!

Όλες οι κυρίες που πρωταγωνιστούν στην εγχώρια τηλεόραση έχουν τις ίδιες μπούκλες, τις ίδιες αφέλειες όταν το προστάζει η μόδα, τις ίδιες μύτες, ζυγωματικά, φρύδια, χείλια απ αυτά που δεν συναντιούνται, στήθη, οδοντοστοιχίες κατάλευκες σαν είδη υγιεινής και ντύνονται το ίδιο! Μίνι, τακούνι απ αυτά των show girls, εφαρμοστά όλα σχεδόν σκαστά στο πετσί τους. Όσον αφορά τη συμπεριφορά; Οι ακκισμοί, οι τσαχπινιές, τα κουνήματα και οι χοροί είναι η διακαής ζητούμενη στάση για τις κυρίες που μοιάζουν όλες ίδιες, ανίκανες να γελάσουν η να σχηματίσουν εκφράσεις σαν Φαγιούμ στις επιτύμβιες αιγυπτιακές στήλες! Τα ίδια χρόνια και χρόνια τώρα! Με την άποψη πως άμα μιλούν όλες για τα προσωπικά τους, τις πορείες της εγκυμοσύνης τους, τα σχολεία των παιδιών τους, πως τους ψήθηκε το σουφλέ και αν χάλασε το καζανάκι στο WCτων ξένων, οι θεατές θα τις βρουν καθημερινές, ανθρώπινες και γλυκούλες! Πόσο πια; Τριάντα χρόνια χορτάσανε ανθρωπιά και οι μαύρο – θεατές! Ας δούνε και λίγο επαγγελματισμό και σοβαρότητα τώρα…   

Με το ίδιο μπλου μπλακ μαλλί του Πανταζή και του Πασχάλη Αρβανιτίδη, όλοι

Στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου –με εξαίρεση ίσως την Ιταλία που μιμούμαστε μόνο στα κακά- ειδήσεις, ψυχαγωγικές εκπομπές, ενημερωτικές εκπομπές κάνουν γυναίκες και άνδρες κανονικοί. Οριακά βαμμένοι, αναγνωρίσιμοι με την εικόνα που είχαν όταν διακριθήκαν και όχι σαν τα εγγόνια τους, με τα χαρακτηριστικά τους που τους ξεχώρισαν απ τους άλλους, σε όλων των ειδών τις ηλικίες όπως και το κοινό που τους παρακολουθεί. Στην Ελλάδα πάλι, όχι! Και πώς να εμπιστευτείς την κυρία των ειδήσεων όταν αμυδρά θυμίζει εκείνη που ξεκίνησε πριν από 30 χρονιά στη δημόσια τηλεόραση, η οποία μετά βίας ανοίγει το στόμα και το βλέμμα της μοιάζει μονίμως έντρομο, απ το πολύ τράβηγμα και που αν δεν καταλαβαίνεις ελληνικά, νομίζεις λόγω έκφρασης πως εκφωνεί έκτακτο δελτίο γιατί ο Κιμ Γιουγκ το πάτησε εκείνο το ρημαδό – κουμπί των πυρηνικών και πάει ο μισός κόσμος. Πώς να θεωρήσεις ως αξιόπιστη την ανάλυση του κυρίου, που με μαλλί βαμμένο μπλου μπλακ, σα κοστούμι ξεπεσμένου αρτίστα των μπουζουκιών, θέλει να σε πείσει πως λέει το σωστό για το μέλλον της χώρας. Οι δακρύβρεχτες κυρίες, με τα πλέον σοκαριστικά ανθρώπινα δράματα, παραμένουν ανέκφραστες με πρόσωπα αταλάντευτα στο πέρασμα του χρόνου, άνευ συναισθημάτων τα οποία είναι σε θέση μόνο λεκτικά να περιγράψουν! Οι μικρές Οπρες σα να τυλίγουν με σελοφάν τα πρόσωπα τους και να προσπαθούν να σε πείσουν πως είναι μέρος μιας καθημερινότητας και κρατάν το χέρι παρηγορώντας μεσόκοπες συνομήλικες τους, που μπορούν ακόμα να κλαίνε και να γελάνε. Ντίβες, εναλλακτικές, πρωταγωνίστριες, αιώνιοι ζεν πρεμιέ και δοξασμένοι ποπ σταρς, με τα ίδια μαρμάρινα χαμογέλα, τις όμοιες τσίτες στα δέρματα, ένα σχέδιο μύτες και αταλάντευτα μέτωπα, σαν ένας στρατός νεκροζωντανων μέσα στη τηλεοράσεις, κάνει φοβικό και μόνο το πάτημα του κουμπιού της έναρξης! Σα και θα βγουν απ έξω απ το γυαλί, θα μας κυνηγήσουν στο σαλόνι, θα μας στριμώξουν στη τραπεζαρία και θα μας τραβήξουν τα βαμπίρ μια δαγκωνιά στο λαιμό, εκτός και αν τρυπώσουμε στη κουζίνα και τους πάρουμε με τα σκόρδα σα πέτρες. Τα πρόσωπα που έπρεπε να χουν κανονικότητα και να ταυτίζεσαι ως θεατής έχουν όλα γίνει σαν τον Κόμη Δράκουλα και τις αγαπητικιές τους βαμπιρίνες. Και άσε τον διεθνή κόσμο να επιδιώκει το ανθρώπινο! Εμάς, να, αλυχτούν οι λύκοι της Τρανσυλβανίας μέσα απ την τηλεόραση και ας είναι κλειστή η συσκευή…