ΑΝ(ν)ΑΛΥΣΕΙΣ: Ο Κορωνοϊός, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας κι η εξουσία…

Ο Κορωνοϊός βόλεψε πολύ και πολλούς. Βόλεψε γιατί πέρασαν μέτρα, που δεν θα έπρεπε να περάσουν. Μέτρα αντιλαϊκά, μέτρα αυταρχικά, μέτρα, που δεν τόλμησαν να τα περάσει η Νέα Δημοκρατία σε άλλες εποχές. Έτσι, ορισμένοι από τη Νέα Δημοκρατία – ευτυχώς όχι όλοι – θεωρούν τσιφλίκι τους, τους θεσμούς. Όταν ας πούμε περνά η Άλκηστη Πρωτοψάλτη και μαζεύεται κόσμος και ντουνιάς έξω από την Μέγαρο Μαξίμου, που κατοικοεδρεύει ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, τότε δεν πειράζει. Αν γίνεται το σύστριγγλο στην πλατεία Ομονοίας, αλλά είναι ο ανιψιός δήμαρχος Μπακογιάννης δεν πειράζει. Αν μπαίνει ο πρωθυπουργός, δίχως μάσκα σε μωρά, μαζί με την υφυπουργό Δόμνα δεν πειράζει. Αν όμως γίνεται ο κακός χαμός στον Ερημίτη της Κέρκυρας, στην ΑΓΕΤ στο Βόλο ή στο λιμάνι Ηγουμενίτσας,  τώρα, που το δημοτικό συμβούλιο Ηγουμενίτσας, θα συνεδριάσει τη Δευτέρα, κεκλεισμένων των θυρών, ενώ  «πωλείται όπως είναι επιπλωμένο» τι πειράζει να φάει πόρτα ο κόσμος; Είμαστε large, αδερφέ, και δεν πειράζει. Κι αν δεν διορθωθούν οι όροι και την πατήσουμε, όπως με τα διόδια ή όπως με την Ολυμπιακή και πάλι δεν πειράζει. Καλά να ΄μαστε αδέρφια. Ώρα καλή…

Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΟΡΙΟ!!!!

Η ιστορία εν προκειμένω ξαναγράφεται από την αρχή. Έτσι, το θέμα των μασκών έχει εξελιχθεί στο πιο σύντομο (μητσοτακικό) ανέκδοτο. Αρκεί να κυκλοφορούν από φίλους της κυβέρνησης. Στα πανηγύρια, που είναι ανοιχτοί οι χώροι πειράζει. Στο γήπεδο του Ολυμπιακού για πανηγύρια δεν πειράζει. Στα αεροδρόμια, που είναι κλειστοί, πειράζει και δεν πειράζει. Στο άμα θα κάνουν οι τουρίστες απέξω τεστ, δεν πειράζει. Άμα βγαίνουν έξω τα παππούδια πειράζει. Πρώτη θα πω, μπράβο για την παραγωγή μασκών στην Ελλάδα, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε πια μεταξύ μας. Όπου κυκλοφορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης οι μάσκες  είναι για τις Απόκριες. Όπου κυκλοφορεί κυβερνητικό κλιμάκιο, βρίσκεται ένας Τσιόδρας κι ένας Χαρδαλιάς να τις φορέσουν. Ως εδώ. Η κοροϊδία έχει και όριο, όταν γίνεται ο χαμός σε μια περιοχή, για ένα κοινωνικό πρόβλημα κι η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα, στις αντιδράσεις των πολιτών και ω! του θαύματος και τα μίντια τα βλέπουν όλα τέλεια. Κορίτσια έφτασε ο Κυριάκος (Μπάρκουλης).

Από τον Ερημίτη στην Ηγουμενίτσα

Η υπόθεση με το καραγκιοζιλίκι, με τον ξένο αρθρογράφο, που έφυγε άρον άρον από την «Καθημερινή», επειδή έγραψε εναντίον της επένδυσης στον Ερημίτη στην Κέρκυρα τονίζοντας πως θα διαλυθεί ένα παρθένο μέρος, είναι τρανή απόδειξη, σε τι κατάσταση είμαστε στον Τύπο στην Ελλάδα. Για ποια δημοκρατία μιλάμε; Το λιβανιστήρι έχει πιάσει πάτο. Στο σκάνδαλο με τη Νοβάρτις, που φαγώθηκαν τόσα λεφτά, φταίει ο Παπαγγελόπουλος, που ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρνει τον νόμο – δολοφόνο κατά των απεργιών αλλά οποιουδήποτε πολίτη φταίει ο Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ), που θέλει να την μπει στη Φώφη και δεν τον ψηφίζει. Για το κατάπτυστο νομοσχέδιο για την ιδιωτική παιδεία το ΚΚΕ φταίει, που είναι παλαιολιθικό και υποστηρίζει πως ο Στάλιν μας έσωσε από τους Γερμανούς φασίστες. Στο υπουργικό δεν χρειάζονται οι μάσκες αλλά στις εκκλησίες που έκλεισαν και δεν ακούστηκαν οι καμπάνες, καταπώς τα λέει ο Βελόπουλος, φταίει ο Χατζηπετρής. Η επένδυση στη Ζάκυνθο μπάζει από παντού, αλλά φταίει ο Κρίτωνας Αρσένης του Μέρα25, που τη λέει στον Άδωνη.

Ο Κονδυλάκης, η δημοσιογραφία και το λιμάνι της Ηγουμενίτσας

Η ΕΣΗΕΑ καλά κάνει και τιμά τον Ιωάννη Κονδυλάκη, τον πρώτο της πρόεδρο. Αλλά για τι σόϊ δημοσιογραφία μιλάμε, που έχουμε καταπιεί την κάμηλο; Έχει μεγαλύτερο κατήφορο; Για τι είδους δημοσιογραφία, αν δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Μάρκου ήταν αγενέστατος και απρεπής στη Βουλή. Γιατί είναι άλλο η πολιτική θέση κι άλλο η λογική καφενείου, ακόμη κι αν τον προκάλεσαν. Αιδώς, λίγο συνάδελφοι. Αιδώς. Μπορούμε να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη; Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι ο Σαμαράς κατόρθωσε να βάλει σε μια γραμμή τα οικονομικά; Ναι. Ό, τι κακώς έκλεισε την ΕΡΤ και την άνοιξε ο Νίκος Παππάς με τον Καλογήρου; Μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι αστική ευγένεια αλλά αγένεια να μη δέχεσαι το νέο πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ως ένοικο; Μπορούμε να το ξεστομίσουμε ότι το δίδυμο Τόσκα – Δούρου κι η Πυροσβεστική τα έκανε μαντάρα στο Μάτι; Ναι. Να θυμηθούμε βέβαια, πως είχε κι άλλη φωτιά την ίδια ακριβώς μέρα, κοντά σχετικά στις δεξαμενές στην Ελευσίνα κι αν δεν πήγαιναν πυροσβεστικές δυνάμεις, η μυρωδιά είχε φτάσει ως το Παλαιό Φάληρο και κινδύνευε να τιναχθεί το λεκανοπέδιο στον αέρα και τότε θα είχαμε απολιθώματα τύπου Σαντορίνης; Όχι μισές αλήθειες. Αν δεν μπορούμε, να δώσουμε άλλον ορισμό της δημοσιογραφίας: Να πούμε ότι είναι ξεσκονιστήρι (της εξουσίας). Να πούμε ότι είναι λιβάνισμα, συνοδεία παπάδων και ψαλτάδων. Αλλιώς να μη τη λέμε δημοσιογραφία. Να τη λέμε δημιουργική γραφή, γιατί δημιουργούμε μία νέα, εικονική, μιντιακή πραγματικότητα.

Ο Βόλος και οι οσμές   

Πόσα μέσα γράφουν, όμως, για τα όσα συνέβησαν στον Βόλο; Έπρεπε να πεθάνει ένας νέος άνθρωπος, από … «πνευμονικό οίδημα», μετά από ξύλο και των γονέων, για να δούμε ότι υπάρχει το πρόβλημα; Ό, τι υπάρχουν μέρες, που οι άνθρωποι στη Μαγνησία δεν μπορούν ν΄ αναπνεύσουν. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό κι επί ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, καίτοι τότε κυβερνητικός, επανειλημμένα έβαλε τον δάκτυλο επί των τύπο των ήλων. Το γεγονός ότι το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι από τα φιλέτα είναι γνωστό. Και δεν θα πω για τη στάση του υπουργού Ναυτιλίας, Γιάννη Πλακιωτάκη. Ήταν σαφής και ξεκάθαρη και προεκλογικά. Δεν κρύφτηκε από την πραγματικότητα. Αλλά, αδερφέ, έγιναν αγώνες επί αγώνων για να φτιαχτεί, με πλούσιο παρασκήνιο επί ΠΑΣΟΚ, πάνω και κάτω από το τραπέζι.  Κι αντί να δούμε τι μπορεί να μείνει απ΄ αυτό το λιμάνι στην Ελλάδα όρθιο προσπαθούμε μην αφήσουμε γωνίτσα ελεύθερη; Κι ορθώς φωνάζει ο γείτονας, βουλευτής Αλέξανδρος Αυλωνίτης του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ξέρει πως η πρώτη περιοχή, που θα πληρώσει τη λέζα από τις όποιες αλλαγές στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, θα είναι η Κέρκυρα, με την άνοδο των εισιτηρίων. Ιδιωτική οικονομία, αγαπητοί Κερκυραίοι γείτονες και τα σκυλιά δεμένα.

Τα λιμάνια ως ιδιωτικές επιχειρήσεις

Υπάρχουν λιμάνια, που μπορούν να λειτουργήσουν καλώς ως ιδιωτικές επιχειρήσεις, γιατί πολλές φορές το πλαίσιο του Δημοσίου είναι ασφυκτικό. Ν΄ αναπτυχθούν, ν΄ αποκτήσουν καινούργιες υπηρεσίες, να δημιουργήσουν νέο πλούτο. Ναι, να συμφωνήσουμε. Μόνο που η Ελλάδα δεν συνορεύει με το Βέλγιο και τα λιμάνια είναι δυνάμει στρατιωτικές βάσεις. Κι αν θέλει κάποιος να πάρει ένα κομμάτι, ναι, να το δούμε. Αλλά με όρους. Όχι μπάτε σκύλοι αλέστε, πάρτε και τη γυναίκα μου, στο κρεβάτι, δώρο. Κι οι λιμενικοί, που ακριβώς θα πάνε και τι ακριβώς θα κάνουν; Αγοράζοντας το λιμάνι, αγοράζεις και τους ανθρώπους; Αγοράζοντας το λιμάνι, αγοράζεις τον ιστό της πόλης. Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι η πύλη της Ελλάδας στη Δυτική Ευρώπη και ταυτόχρονα είναι δυνάμει στρατιωτικό λιμάνι. Θα ξέρουν όλοι, που έχουμε τα πλοία, τα υποβρύχιά μας; Οι ξένοι επενδυτές δεν θέλουν ένα κομμάτι, θέλουν το μαγαζί. Δεν μπορούν πίσω από Αμερικανούς να είναι Τούρκοι, στο κεντρικό σου λιμάνι; Κεντρικό. Γωνία. Φιλετάρα. Δεν μιλάμε για ένα λιμάνι, το οποίο είναι 100 χιλιόμετρα και δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Δεν μιλάμε για τον Πειραιά, που μπορεί ο άλλος να πουλάει με τη σέσουλα και πάλι κάτι να μείνει. Μιλάμε για ένα από τα κεντρικά λιμάνια της χώρας. Κι αυτό ισχύει και για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

Η πόλη της Ηγουμενίτσας και το λιμάνι

Στα τόσα χρόνια, που πηγαινοέρχομαι ως Θεσπρωτή στην Ηγουμενίτσα, ειλικρινά, εκτός από την πεζοδρόμηση και την πλατεία, που είναι και χάλι μαύρο, δεν έχω δει εκτός από το Αρχαιολογικό Μουσείο, να υπάρξει δομή, που να συνδέει την πόλη, να αναδεικνύει τις ομορφιές της, το εξαιρετικό δάσος της, την αμφιθεατρική της πλευρά. Αυτό το λιμάνι, που έχει περισσότερο από τον καθέναν φέρει τη σφραγίδα του Αλέκου Παπαδόπουλου, το καμάρωνα, παρά τις όποιες αδυναμίες, γιατί μέσα απ΄ αυτό έβλεπα την πόλη ν΄ αναπτύσσεται. Γιατί τα λιμάνια δίνουν ζωή. Μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, να φέρουν εμπορεύματα, να δημιουργήσουν αξία, να φέρουν ιδέες, από τα λιμάνια ν΄ ανοίξουν οι πνευματικοί ορίζοντες. Σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή του πλανήτη, θα ήταν μια θεά αυτή η πόλη με τέτοιο λιμάνι, όσα και προβλήματα να έχει το Δημόσιο με τη γραφειοκρατία.

Το λιμενικό κι η περιουσία της πόλης

Αλλά έχοντας ζήσει κοντά σε λιμενικούς πρέπει να πω ότι και τους καμαρώνω και τους θαυμάζω. Μαζί με τους πιλότους μας, τους στρατιωτικούς ναυτικούς μας και το ιατρικό κι υγειονομικό μας προσωπικό, τους αρχαιολόγους, τους αρχιτέκτονες θεωρώ πως είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει στον δημόσιο τομέα αυτή η χώρα. Το έμψυχο δυναμικό των λιμενικών είναι περιουσία για την Ελλάδα. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γρήγοροι, αποτελεσματικοί, σώζουν ζωές, έστω και με πενιχρά μέσα, με κίνδυνο της ζωής τους, γελαστοί, καλλιεργημένοι. Εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα, αλλά ο κανόνας είναι αυτός. Αντ΄ αυτού ο κόσμος, που δεν είναι από την περιοχή, από το κυκλοφοριακό και μόνο βιάζεται, πότε να σηκωθεί να φύγει. Παρά τις παράτες, ενώ η Ηγουμενίτσα, θα μπορούσε όντως, με τόσο όμορφα στοιχεία, που έχει, να είναι καλλονή, ακόμη και μεγάλο χερσαίο κομμάτι, όπως λέει ο τομεάρχης Ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ, Νεκτάριος Σαντορινιός, μπαίνει στο στόχαστρο. Είναι παραλιακή, έχει ωραίο δάσος, έχει εξαιρετικό παραλιακό μέτωπο, έχει απίστευτα χρώματα. Είναι κούκλα, αλλά δεν είναι προσεγγίσιμη. Συναγωνίζεται σε κακογουστιά μόνο την πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο, η πλατεία της. Κι είναι κρίμα, γιατί είναι μία νέα πόλη. Και θα μπορούσε να είναι κόσμημα. Ε, δεν είναι. Με τόσους γλύπτες Ηπειρώτες, με έργα θαυμαστά σε όλον τον κόσμο και δεν είναι. Με τόσους ζωγράφους, τόσους λογοτέχνες, Ηπειρώτες κι αυτή η πόλη είναι πίσω. Παρά την πανέμορφη παραλία, το υπέροχό της ηλιοβασίλεμα, τα φώτα της στο σούρουπο, δεν είναι, αδερφέ, κι ας πήρε και βραβείο. Κι ας έχει από τα ωραιότερα χρώματα το δειλινό κι ας έχει διατηρήσει τα δέντρα της κι ας έχει γλυκύτατους και καλούς ανθρώπους. Κι ας έχει πια νέους ανθρώπους κι επιστήμονες και καλλιτέχνες και ανθρώπους των Γραμμάτων. Ένα καρναβάλι πανομοιότυπο με άλλα καρναβάλια, αντί να δώσουμε την ταυτότητά της. Να της χτίσουμε μπράντα.

Σαββατοκύριακο στην Ηγουμενίτσα

Να θέλει ο άλλος να πηγαίνει τα Σαββατοκύριακα στην Ηγουμενίτσα, για το Δρέπανο κι όχι μόνο για τα Σύβοτα. Να μη βιάζεται πότε θ΄ αναχωρήσει για την Κέρκυρα. Να λέει ένα βράδυ, θα μείνω εδώ, Ένα Σαββατοκύριακο, θα πάω Ηγουμενίτσα. Μα, τίποτα πια δεν μάθαμε από τους Γιαννιώτες; Τίποτα από τους Μετσοβίτες; Τίποτα από τους Κερκυραίους, που έχουν τόσες δεκαετίες τουρισμό; Τίποτα κι από τους Παργινούς; Ευθύνες γι΄αυτό δεν έχει μόνο ο τωρινός δήμαρχος, γιατί έτσι κι αλλιώς ο δήμος ήταν από πριν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Απλά, όταν μιλάμε για καλούς δημάρχους, να ξέρουμε και τι λέμε. Κι οι καλοί δήμαρχοι δεν είναι έτσι. Ο καλός δήμαρχος δεν ταυτίζεται με το καλό παιδί, όπως έχω ακούσει πολλές φορές να λένε για τον τωρινό δήμαρχο Ηγουμενίτσας.

Τα «καλά παιδιά» της πολιτικής

Δεν έχω χειρότερο στην πολιτική σκηνή. Το καλό παιδί, να το πάρετε για γαμπρό και νύφη. Όχι, μην τον κάνετε αδέρφια, δήμαρχο. Μας έχουν κάψει πολλές φορές, τα καλά παιδιά σ΄ αυτήν τη χώρα. Μα, τότε γιατί βραβεύτηκε; Ε, ναι, αν το πάρουμε έτσι, μπροστά στον δήμαρχο Φιλιατών, που θα θυμούνται όλοι ότι πετάχτηκαν βιβλία του δήμου σε χωματερή, και ξεφτιλιστήκαμε διεθνώς, ναι ο δήμαρχος Ηγουμενίτσας είναι τέλειος… Γιατί, δεν θα συγκρίνω βέβαια την Ηγουμενίτσα, με την πόλη των Τρικάλων, που από χάλι, μαύρο και κακό και με τον Δημήτρη Παπαστεργίου – που δεξιός είναι κι αυτός – αλλά και με τον προηγούμενο δήμαρχο πήρε τα πάνω της. Δεν θα τον συγκρίνω τον δήμαρχο Ηγουμενίτσας με τον δεξιό Διονύση Χατζηδάκη, ο οποίος έφτιαξε ένα νέο Παλαιό Φάληρο. Δεν θα τον συγκρίνω με ιερά τέρατα της Αυτοδιοίκησης, όπως ήταν ο αριστερός Μπάμπης Μπεχλιβανίδης, όπως ο πράσινος δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλειφέρης. Ούτε με τον Σταύρο Αρναουτάκη, που έκανε γνωστή τη γενέτειρά του κι έτσι έφτασε ως την Ευρωβουλή, έγινε κυβερνητικός αξιωματούχος και είναι σήμερα περιφερειάρχης Κρήτης. Δεν θα τον συγκρίνω ούτε με τον Γρηγόρη Χατζησάββα, πάλαι ποτέ δήμαρχο Νεάπολης Θεσσαλονίκης ούτε με τον τωρινό βουλευτή, προερχόμενο από την Αυτοδιοίκηση του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Αρβανιτίδη. Γιατί και με τον Αλέκο Καχριμάνη, τον νυν περιφερειάρχη, να τον συγκρίνω τον καιρό, που ήταν δήμαρχος, πάλι πίσω είναι. Εν ολίγοις, για όποιον έχει μπει στην Ηγουμενίτσα, δεν πρόκειται απλώς για ένα λιμάνι αλλά για την είσοδο της πόλης. Δεν μιλάμε λοιπόν, για μία περίπτωση τύπου Cosco, όπου δώσαμε αδερφέ, ένα κομμάτι. Είχε ένα κάρο κάβους και δεν ξέραμε τι να τους κάνουμε και είπαμε να πάρουμε το κατιτίς μας, να ωφεληθούν και οι Κινέζοι. Στις 27 Ιουλίου, λοιπόν, το δημοτικό συμβούλιο Ηγουμενίτσας στις 7 το απόγευμα αναμετριέται με την ιστορία. Και θα δούμε ποιο είναι το ύψος του καθενός. Διότι, αναρωτιέμαι πόση «καλοσύνη» δείχνει η ενέργεια του δημάρχου Ηγουμενίτσας Γιάννη Λώλου,  λόγω COVID-19, ν΄ αποκλειστούν οι πολίτες; Εκτός αν οι πολίτες δεν χωρούν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, χωρούν μόνο έξω από το Καραϊσκάκη για τις νίκες του Ολυμπιακού. Αν ο δήμαρχος θέλει υπάρχουν και οι λαϊκές συνελεύσεις, που γίνονται σε εξωτερικούς χώρους, όπως έκανε μία φορά κι έναν καιρό ο δήμαρχος Ηρακλείου Κρήτης, Γιάννης Κουράκης κι άλλαξε όψη στο δήμο του. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, για να δούμε, αν στην πιο συγκλονιστική απόφαση για το μέλλον της Ηγουμενίτσας, που αγαπάμε, η δημοκρατία λειτουργεί και οι πολίτες έχουν λόγο…